~Πέταξε άγγελε~

Κουράστηκες λες να ζεις,

σε έναν κόσμο που σε ανάγκασε να κρύβεις τα φτερά σου.

Tα πληγωμένα σου φτερά…

Είναι γιατί δοκίμασες να πετάξεις ενώ ήταν ακόμα μικρά και εσύ βιάστηκες από τη χαρά σου.

Λαχτάρησες είπες να αναδεύεις απαλά και να πετάς πολύ ψηλά.

Να βλέπεις τη φύση, τους ανθρώπους, τόσο που αγαπούσες.

Δεν σκέφτηκες όμως πως δοκίμασες τον εαυτό σου, σε αυτό το πέταγμα στον Ουρανό.

Ήταν πρώιμο βλέπεις, δεν ήταν το κατάλληλο λεπτό, βιάστηκες να πλησιάσεις το θνητό.

Δεν σκέφτηκες πως πρέπει κάποιες φορές να εμπιστεύεσαι περισσότερο τον προσανατολισμό σου,

να μην βιάζεσαι αν δεν είναι η στιγμή να αποκαλύψεις τον πραγματικό σου σκοπό.

Πληγώνουν οι άνθρωποι, από τον φόβο τους κυρίως, να μην χάσουν το εγώ τους.

Εσύ πέταξες ψηλά, αισθάνθηκες πως είναι η ώρα.

Δεν ήταν όμως και τα εχθρικά στρατεύματα σε πλήγωσαν στην καρδιά, εσύ όμως Αγαπάς ακόμα.

Είσαι άγγελος που ήρθε στον κόσμο αυτό πορεία νέα να χαράξει,

να ανοίξει δρόμους φωτεινούς στους ανθρώπινους σκοπούς, με τον Ουρανό να τους ενώσει.

Στους κόσμους όμως των ανθρώπων μην μπλέκεσαι,

γιατί κατεβαίνεις χαμηλά και είδες πως σε τύλιξε προς στιγμής το ίδιο το σκοτάδι,

όμως εσύ αναλαμβάνεις τις δυνάμεις σου ξανά.

Πήρες το μάθημα, τώρα πετάς πάλι ψηλά και με ένα τίναγμα στον δικό σου Ουρανό που θα βρεθείς ξανά, θα αγαπάς πιο δυνατά!

Κατάλαβες πια πως η αγάπη αν δεν κατευθυνθεί σωστά μπορεί να πλησιάσει την σκιά, να την κρύψει το σκοτάδι.

Πετάς ξανά ψηλά και στον κόσμο αυτό έμαθες απλά, όταν δεν σε αναγνωρίζουν, να σωπαίνεις.

©2024 Μαριάνθη

Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Συγγραφέας