ΕΡΩΤΑΣ ΔΙΑΧΩΡΟΧΡΟΝΙΚΟΣ
Δίπλα μου στέκεσαι σεμνά σ ένα κλουβί του χρόνου,
που δεν διαλέξαμε εμείς, κάποιες γωνιές του πόνου
γύρω μας, εμείς μένουμε όρθιοι αιώνες δεν καθόμαστε
τίποτα δεν μας ακουμπά έτσι που αγαπιόμαστε.
Και κάθε που σφιχτά κρατώ τα χέρια σου, τη σάρκα σου
με παρασέρνεις, με τραβάς στη χρυσαφένια βάρκα σου
κι άσε το χρόνο να γλυστρά, μας οδηγεί σε χώρους,
που οι πνοές του έχουνε κάποιους δικούς του όρους.
Εσύ, Εγώ στο Χρόνο μας αγάπης οι αντιλήψεις
μας προστατεύουν στις βαριές του χρόνου καταλήψεις,
που θέλουν να διαλύουνε ό,τι βρεθεί μπροστά τους,
τα κάνουν όλα θύμησες μέσα στα σωθικά τους.
Στο άγγιγμα που σε κρατώ τι κι αν τρυπώνει ο χρόνος,
το δυνατό μας άγημα δεν ακουμπάει ο πόνος,
στην κάθε δύσκολη στιγμή ένα αποκούμπι έχουμε
καθένα βάσανο βαρύ να ξεπερνούμε, αντέχουμε.
Αλίμονο μόνο σε αυτούς που έρημοι και μόνοι
δεν γνώρισαν τον έρωτα σε μοναξιάς σεντόνι
κι αν τους δοθεί το άγγιγμα δεν ξέρουν πως ν αρχίσουν
σε ακρασία μένουνε μέχρι να ξεψυχήσουν.
Έρωτα εσύ που δεν γερνάς, που αιώνια ανασαίνεις
που αλύπητα τοξοβολάς, ποτέ σου δεν πεθαίνεις,
άφησε κείνα τα παιδιά που τάχεις λαβωμένα
‘να μη στραβοπατήσουνε, μείνουν αγαπημένα,
στο ξάναμμα του έρωτα να μην παραπατάνε
σε γούβες που δεν βλέπουνε αν πέσουνε πονάνε,
μέχρι να δουν τι έχουνε, ζήσουν την εμπειρία
να μη χαθούν αιώνια σ’ ερωτοδυστυχία”
που ακόμα ονομάζουνε ”ερωτοευτυχία”
Βλέπουν το τώρα σε όνειρο, το παρακάτω τους ποτές
οι πληγωμένες τους καρδιές πιστέψανε, δεν είν τρωτές,
πετούν ψηλά σαν Ίκαροι που λογική εχάσαν
θα πέσουνε, αργά θα δουν τι είχαν και τι χάσαν.
Ευλογημένοι όμως αυτοί που λογική κρατήσανε,
έρωτα ζούνε και ποθούν χωρίς παραπατήματα
και ξέρουν πάντα να σου πούν, τι είναι αμαρτήματα,
κλέψε τους κάποιο μυστικό, ΠΩΣ ζήσαν κι αγαπήσανε,
ΠΩΣ νοιώσανε τον έρωτα, τι κάναν κι ευτυχήσανε
και μάντεψέ το αν σιωπηλοί δεν φτάσαν να στο πούνε,
δεν είναι τόσο δύσκολο να δεις πως ευτυχούνε.
2024©G. Tzivras
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα