Ποίημα
Ζήτα μου να γεννήσω το αύριο
να το κάνω θερμοκοιτίδα για σένα και για μένα.
Ένα αύριο χαρισμένο στην τρέλα που μας ενώνει,
που διψάει να χορέψει γυμνή
πάνω στις ταράτσες της σκουριάς,
μαζί με τις ελπίδες μιας άμαθης γενιάς.
Μια ολόκληρη μέρα
γεννημένη από τα σωθικά μου
από τη λαχτάρα της ψυχής μου
και την τρέλα της ηδονής μου.
Μια μέρα που θα μας ντύσει ήρωες εποχής
εραστές μιας ασπρόμαυρης ηθικής.
Μια μέρα ρετρό για σένα και για μένα
που ο εραστής είναι ο δυνάστης της ψυχής
και όχι μιας ακριβοπληρωμένης επιβολής.
Φιλιά να παραδίνονται στη φωτιά
Χάδια ν΄ απαρνιούνται τον σαδισμό
Φωνές δυνατές να φωνάζουν Σ΄αγαπώ!
Ζήτα μου να γεννήσω το αύριο
τη γη της απαγγελίας για μένα και για σένα.
Μια ολόκληρη μέρα
κλειδωμένοι μέσα σ΄έναν ανθισμένο παράδεισο
ανάμεσα στους τσιμεντένιους τοίχους
αυτού του κόσμου που έχει φυλακιστεί οικειοθελώς.
Ζήτα μου να γεννήσω το αύριο
ένα μικρό θαύμα της ζωής
ένα μικρό δώρο της ψυχής
ένα μικρό μυστικό
που θα το φανερώσω μόνο στον Θεό.
Ζήτα μου !
©️2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα

Α φ ι ε ρ ω μ έ ν ο !!!!!!!!!!!!!
Η τραγικότητα στην πένα σου είναι κάτι που το ξέρεις καλά πως δεν μ΄ αρέσει… θέλω πάντα να δίνεις ένα μήνυμα ελπίδας.