Ποίημα
Άκου. . .
Συνεχίζουν να κολυμπάνε δίπλα μου,
μικρές ενοχλητικές φωνές,
ψίθυροι που γεννήθηκαν για να επικρίνουν
τα όνειρα που κατάφεραν να δραπετεύσουν.
Ποτέ δεν θα τα συγχωρέσουν που πρόλαβαν
ν΄αγοράσουν εισιτήριο σε τιμή θυσίας,
που φόρεσαν την ελπίδα φουλάρι στα μαλλιά
και πριν φύγουν,
χάρισαν ένα χαμόγελο στον ζητιάνο της γωνιάς.
Μια μικρή πολιτεία κρυμμένη ανάμεσα στα διαφημιστικά πάνελ
με τα πανέμορφα μοντέλα και την πλαστική επίδειξη πλούτου,
που στόχος τους είναι μόνο να σου ξεσηκώσουν τα μυαλά,
ν΄αδειάσουν τη σκέψη, ν΄αφανίσουν τη λογική,
να σου παρουσιάσουν την “αληθινή” δοξασμένη ζωή.
Άκου. . .
Γελάνε επίτηδες με την κατάντια των καιρών,
με την τιμωρία των ηθικών,
με την αρπαγή των άβουλων ψυχών.
Μια εκπαιδευμένη στρατιά από φιλόδοξα αγρίμια
που μορφώθηκαν για να κλέβουν την ελπίδα,
για να εκτρέφουν μια αγέλη ταϊσμένη πάντα
με το πιο μοντέρνο υπνωτικό,
ειδική πατέντα, για να μη μουγκρίζετε παρακαλώ.
Άκου φίλε μου… άκου…
Αδύνατο να ξεχωρίσεις τη φωνή της απελπισίας
ανάμεσα στις αγέρωχες φωνές αυτού του όχλου,
που αποφάσισε να καταδικάσει την ψυχή,
για μια συμμετοχή στο τηλεπαιχνίδι ‘Γελοιοποιήστε τη ζωή!’
Αδύνατο ν΄αναγνωρίσεις την πείνα
μέσα σε τόσα επώνυμα καφενεία,
ακόμη και η ελεημοσύνη πρέπει να διατηρεί
ένα διάσημο ταμπελάκι πριν δοθεί.
Ακούμε πολλά… τόσα πολλά…
άλλα ψεύτικα και άλλα υποκριτικά…
Ακούμε και αναπολούμε, τότε που όλα ήτανε αληθινά !
©2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα