Σκέψεις
Πάντα πίστευα πως θα ζήσω όλα όσα από παιδί ονειρευόμουν …
Τότε που η ψυχη μου ήταν αγνά ρομαντική και πως θα αγαπήσω διαφορετικά, πώς θα ζήσω έναν έρωτα
και μία αγάπη που ανώτερη της δε θα υπήρχε…
Έπλαθα με το μικρό μου μυαλό μικρά η και μεγάλα ενίοτε σενάρια…
Ταξίδευα σε άλλους κόσμους ξεχωριστά όμορφους , που μόνο ένα ερωτευμένο η ονειροπόλο μυαλό
μπορούσε να πλάσει…
Γύρω μου κυριαρχούσε η ευτυχία… το γέλιο… η χαρά και τα χρώματα,
με κυρίαρχο το κόκκινο αυτό της αγάπης και του έρωτα και το λευκό… αυτό που έχουν τα σύννεφα
και η αγνότητα… αυτό το παιδικό συναίσθημα που αρχίζει και γίνεται ροζ καραμελένιο και χάνεται
μόλις συναντήσει εκείνο το έντονα εκτυφλωτικό κόκκινο που έχει ο έρωτας και η φλόγα της φωτιάς,
που ανάβει ξαφνικά μέσα σου και σε κατακαίει και τότε το μόνο που μπορεί να σε σώσει, είναι η ορμή
και η δύναμη που έχει το συναίσθημα, που ξεχύνεται σαν αέρας δυνατός ή σαν κύμα που σε κυριεύει
και που σε αγαστή συνεργασία οι δύο τους, σβήνουν τη φλόγα μιας και απαιτητικά σε παίρνουν
και σε κρατούν στην αγκαλιά τους και σε υποχρεώνουν να αφεθείς σαν άοπλος στρατιώτης,
στη μάχη που παίζεις κορώνα γράμματα την επιβίωση σου…
©2025 Ξένια Ανδριοπούλου
Αρθρογράφος * Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα