Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Ανεξήγητη η λαχτάρα
να στέκομαι απέναντι
να καμαρώνω
τη στιγμή της απρόσμενης φυγής…
Θαυμάζω τη στάση του σώματος
που ορίζει πως θ΄ αντισταθεί,
θα πολεμήσει,
για το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης,
ενάντια στις μουδιασμένες ψυχές
που αηδιασμένες διαδίδουν
πως ακυρώθηκαν τα συσσίτια ενοχών.
Σπασμένα τζάμια
ματωμένα γάντια
μα το μοιρολόι βουβό,
μην υποδείξει τον ένοχο
κι αποκτήσει τον τίτλο ‘χαφιές’.
Καμαρώνω
για την αλύγιστη ματιά
για το πείσμα
που επιτέλους ξεσπαθώνει,
ενώ η κοιλιά γουργουρίζει επίμονα-
διεκδικώντας την ήττα σου.
Επαναστάτης
με αιτία κι επιχειρήματα
με βλέμμα στα ουράνια σύνορα
που η περηφάνεια σου χαϊδεύει με θράσος
από τις πρώτες ανάσες…
Όταν ξαναγεννηθώ
θ΄ αναζητήσω τα χνάρια σου.
Τα ματωμένα στιλέτα
που σε χαρακτήρισαν τιμωρό,
τα σκληρά χέρια
που σ΄ αποκάλεσαν θεριό
και τα κλεμμένα φιλιά
που όλα ψιθύριζαν τ΄ όνομά μου…
©2026 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Παναγιώτης Κουμουνδούρος
Όταν το διάβασα χρειάστηκε χρόνος να επανέλθω από τον ηλεκτρισμό που με χτύπησε.
Γιατί στο ποιημά σου συμβαίνει κάτι πρωτόγνωρο και “επαναστατικό”,
η σύλληψη και η αποτύπωση συναντώνται σε μια μεθόριο άγρια, εκεί όπου η ιδέα παύει
να είναι θεωρία και γίνεται σάρκα που πονά.
Η σύλληψη του θέματος είναι “ηρωική και υπαρξιακή”. Δεν πραγματεύεται μια πολιτική εξέγερση,
αλλά τη μεταφυσική της ανυπακοής.
Ο επαναστάτης συλλαμβάνεται ως μια φιγούρα που κατοικεί στο «μεταξύ» ανάμεσα στη γη
που πεινά και στον ουρανό που διεκδικεί. Η ιδέα σου τοποθετεί την ελευθερία όχι ως δικαίωμα,
αλλά ως μια οδυνηρή, μοναχική επιλογή που σε διαχωρίζει από την «αηδιασμένη» ασφάλεια του πλήθους.
Η αποτύπωση, από την άλλη, είναι “ωμή και απροκάλυπτη”. Αποφεύγει τον λείο λυρισμό
και επιλέγει μια γλώσσα που «γρατσουνά». Δεν χαϊδεύει το θέμα· το “χαράζεις με στιλέτο”.
Σπάνια αυθεντικότητα, η «περηφάνεια» που συναντά το «γουργουρητό της κοιλιάς»
Το ύφος είναι νευρώδες, γεμάτο εσωτερική ένταση, σαν μια ανάσα που κρατιέται
πριν από την τελική έφοδο.
Αν η σύλληψη είναι η “φλόγα” που καίει ακατάσχετα στο μυαλό σου Μαρία , η αποτύπωση
δεν προσπαθεί να εξηγήσει την επανάσταση, αλλά να γίνει η ίδια η πράξη της επανάστασης
σπασμένη, ματωμένη, αλλά με το βλέμμα ακλόνητα στραμμένο στο «θράσος» των ουράνιων συνόρων.
Ο Επαναστάτης του ποιήματος δεν είναι μια φιγούρα του όχλου, αλλά ένας μοναχικός κυνηγός
του δικαίου. Στέκει απέναντι στις «μουδιασμένες ψυχές», επιλέγοντας την περήφανη πείνα
από τα «συσσίτια της ενοχής». Με βλέμμα στραμμένο στα ουράνια σύνορα και χέρια που
δεν φοβούνται το αίμα, μετατρέπει την αντίσταση σε τέχνη.
Ακόμα και η ήττα του φαντάζει θρίαμβος, αφού πηγάζει από μια ελεύθερη βούληση
που δεν λυγίζει ούτε μπροστά στον θάνατο, υποσχόμενος μια αιώνια επιστροφή
στα ίδια ματωμένα χνάρια.
Συναρπαστική γραφή.
«…ακυρώθηκαν τα συσσίτια ενοχών». Περιγράφει πώς η κοινωνία χρησιμοποιεί την τύψη
για να ελέγχει τους ανθρώπους, και πώς ο επαναστάτης κόβει αυτόν τον ομφάλιο λώρο.
«…ενώ η κοιλιά γουργουρίζει επίμονα / διεκδικώντας την ήττα σου».
Η πιο ανθρώπινη και ωμή στιγμή του ποιήματος. Η μάχη της ύλης με το πνεύμα·
η ανάγκη που προσπαθεί να ταπεινώσει το ιδανικό.
«…τα κλεμμένα φιλιά / που όλα ψιθύριζαν τ’ όνομά μου». Η λυρική κορύφωση που δίνει
προσωπικό κίνητρο στην εξέγερση. Η επανάσταση εδώ δεν είναι μόνο πολιτική,
είναι βαθιά ερωτική και υπαρξιακή.
Υπέροχα ξεχωριστό με λίγους στίχους μας έδωσες πάρα πολλά.
Γι´αυτό και παραδώθηκα στη φλυαρία. Όμορφο βράδυ.
Παναγιώτης Κουμουνδούρος
Στο σεργιάνι μου στους στίχους σου είδα πως θα επιθυμούσα να είναι ο εαυτός μου.
Μια θεατρική παράσταση στη φαντασία μου με πρωταγωνιστή τον εαυτό μου.
Σκληρό,ανατρεπτικό,δίκαιο,βαθιά ερωτικό, υπαινικτικά υπαρξιακό, μάλλον με έχει
δεμένο στο άρμα του ο Λειβαδίτης. Ειλικρινά απο το ταξίδι μου στα λογοτεχνικά σαίτ
και περιοδικά είναι μακράν απο τα καλύτερα που έχω διαβάσει.
Να περνάτε καλά και να δημιουργείς!!
Λιτσα Κασάπη Χαρετιδου
Μαρία Σταυρίδου, λατρεμένη μου ευχαριστώ.
Έστησες απέναντί μας έναν Επαναστάτη με σπασμένα τζάμια και ματωμένα γάντια,
με κοιλιά που γουργουρίζει αλλά με ματιά αλύγιστη.
Θαύμασες το σώμα που ορίζει πως θα αντισταθεί για το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης,
ενάντια στις μουδιασμένες ψυχές που διαδίδουν πως ακυρώθηκαν τα συσσίτια ενοχών.
Καμάρωσες το πείσμα που ξεσπαθώνει.
Τον Επαναστάτη με αιτία, με βλέμμα στα ουράνια σύνορα, με περηφάνια που χαϊδεύει
με θράσος από την πρώτη ανάσα.
Και στο τέλος μας έδωσες υπόσχεση: «Όταν ξαναγεννηθώ θ΄ αναζητήσω τα χνάρια σου».
Τα ματωμένα στιλέτα, τα σκληρά χέρια, τα κλεμμένα φιλιά που ψιθυρίζουν όνομα.
Ευχαριστώ που δεν φώναξες τον ένοχο.
Τον άφησες να φανεί μόνος του, μέσα στο βουβό μοιρολόι.
Στα γράφω με ένα περιτύλιγμα αγάπης και θαυμασμού κορίτσι μου όμορφο!!!💞❤️