Μερικές στιγμές σε αισθάνομαι να πονάς,
να σκύβεις το κεφάλι και να λες;
στον κόσμο αυτό δεν έχω συντροφιά,
κλείσανε για μένα οι δρόμοι…
Μερικές στιγμές νομίζεις πως με κόπο
περπατάς, πως ανεβαίνεις σε ψηλά βουνά,
τα πόδια σου αισθάνεσαι ότι ματώνουν.
Δεν είναι λες από τις αιχμές που συναντώ,
είναι οι άνθρωποι που με πληγώνουν…
Τότε εγώ σε πλησιάζω απαλά και σου κρατώ το χέρι,
δεν είμαι όμως άνθρωπος εγώ, μήτε κι αστέρι,
είμαι Άγγελος που έρχομαι κοντά να σου θυμίσω
πως σε προσέχω, μην πληγωθείς και μην πονέσεις πιο βαθιά
στην αγκαλιά μου μέσα σε έχω.
Δεν είναι ο κόσμος μας αυτός, δεν είναι η Αλήθεια
Είναι το ψέμα που έφερε στα μάτια σου μπροστά
η ανθρώπινη συνήθεια.
Από αλλού είμαστε εμείς, να το θυμάσαι από τώρα
Έχεις κι εσύ όμορφα φτερά, όμως τα έχεις ξεχάσει
Κοίταξέ με πως πετώ ψηλά
Πίστεψε πως και εσύ μπορείς να πετάξεις!
Μαζί θα αγγίξουμε την ομορφιά
στην άγια γλυκιά της ώρα
Θα φτάσουμε μαζί στον Ουρανό
θα νοιώσουμε βαθιά τα Θεϊκά μας δώρα.
Αν με χρειαστείς ξανά,
να σκύβεις μέσα στην καρδιά να με φωνάζεις,
Είμαι μαζί σου στη Ζωή,
για αυτό να μην αναστενάζεις
©2023 Μαριάνθη
Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα