Άρθρο
Με τη μικρή μου εμπειρία στο facebook διαπίστωσα γρήγορα ότι υπάρχουν δυο facebook. Το πρώτο αφορά τους ανθρώπους του πνεύματος, βιβλιόφιλους και δημιουργούς. Εκεί υπάρχουν πολλοί ταλαντούχοι δημιουργοί και ξεχωριστές πένες, με φανερή μόρφωση, που δεν χρειάζεται να δεις το βιογραφικό τους, για να συμπεράνεις πως παράγουν πνευματικό έργο. Με την προσφορά τους στη γνώση θα τολμούσα να πω, ότι συμβάλουν στην τέρψη και ψυχαγωγία όλων μας, γιατί περνάμε δύσκολες εποχές.
Το face αυτό έχει σταθερούς φίλους, δημιουργούς, κριτικούς, αρθρογράφους και γενικά νοήμονες ακολούθους.
Το δεύτερο facebook έχει δημιουργούς του ‘γλυκού νερού’. Ανθρώπους αμόρφωτους και απαίδευτους, με άγχος να πάρουν τον τίτλο του δημιουργού και με ακολούθους τα πλαστά προφίλ τους, το σόι τους και ανθρώπους, που τους κάνουν λάικ, γιατί νομίζουν ότι ανεβαίνουν κοινωνικά, στηρίζοντας κάποιον κατά φαντασία μεγαλοσχήμονα.
Φυσικά όλοι έχουν το δικαίωμα ν΄αυτοποκαλούνται με οποιονδήποτε τίτλο επιθυμούν, για να τρέφουν το εγώ τους, με το οποίο είναι ερωτευμένοι.
Δεν κατάλαβα όμως ποτέ πως τιποτένιοι «δημιουργοί», έχουν πολλαπλάσιους ακολούθους και likes από καταξιωμένους δημιουργούς, πολυβραβευμένους στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό, με τεράστιο συγγραφικό έργο. Η λογική μου λοιπόν λέει πως το πρώτο, το πνευματικό face, πρέπει ν΄αφυπνιστεί και να σταματήσει να είναι τόσο ανεκτικό στους ευτελιστές του χώρου και να τολμήσει να καυτηριάσει τ΄αποστήματα και όχι ν΄αδιαφορεί. Η λογική του Πόντιου Πιλάτου και άστο να λυθεί από τους επόμενους, γιγάντωσε το φαινόμενο της αναξιοκρατίας, έλλειμα που το βλέπουμε καθημερινά, στις μηδενικές σχεδόν παρεμβάσεις των πνευματικών ανθρώπων στα κακώς κείμενα.
©2023 Βασίλης Μιχαήλογλου
Αρθρογράφος
