Αγάπη…
Αναζητάς τα σύνορά της, αλλά είναι άγνωστα στον ορατό μας κόσμο.
Αναζητάς τα σημεία που φωλιάζει,
η που τρέχει να κρυφτεί όταν οι άνθρωποι την κυνηγούν για να την πιάσουν.
Τη φωνάζεις αλλά κάποιες στιγμές μοιάζει να αδιαφορεί!
Μπορεί να σου γυρίζει και τη πλάτη.
Αγάπη, φωνάζεις νοιώθοντας στη καρδιά σου ερημιά,
ένα κρυφτό που όσο ο χρόνος που περνάει και κυλά, θα δείξει το γιατί.
Περίμενε τις απαντήσεις του, αν με ρωτάς,
περίμενε να σου αποκαλύψει εκείνος, ο πάνσοφος δάσκαλος,
ο ηλικιωμένος με το ρυτιδιασμένο πρόσωπο-χρόνος.
Σιγά σιγά, στηριγμένος στο μπαστούνι της Ζωής, αργά θα σε πλησιάσει.
Ώρα να σου αποκαλύψει το γιατί.
Εκείνη όμως τη στιγμή που θα περιμένεις να ακούσεις, πες: Ευχαριστώ με όλη σου τη ψυχή!
Πες ευχαριστώ γιατί σε προστάτεψε, σε γλύτωσε από βάσανα που δεν θα ήθελες να μάθεις
©2023 Μαριάνθη
Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα
Ένα ποίημα που με άγγιξε πολύ!!! Μπράβο!!!
Ευχαριστώ πολύ! Χαίρομαι