Ε Ρ Ω Τ Α Σ – Μια αληθινή ιστορία αγάπης –

By

Ε Ρ Ω Τ Α Σ – Μια αληθινή ιστορία αγάπης –

Διήγημα

Παππού τι είναι ο έρωτας; Πες μας, εσύ ερωτεύτηκες τη γιαγιά;
Ο Έρωτας ε;… χμ…
Ο Έρωτας δεν ήταν τα κοραλλένια μισόκλειστα χείλη της που περίμεναν ένα φιλί.
Ο Έρωτας δεν ήταν τα παιχνιδιάρικα μάτια της που τρεμόπαιζαν στη φλόγα του κεριού.
Ο Έρωτας δεν ήταν οι καταρράχτες, τα καστανά σγουρά μαλλιά της που τα ‘παιρνε ο αγέρας.
Ο Έρωτας δεν ήταν τα ζωηρά στήθη της, σαν δυο ηφαίστεια έτοιμα να εκραγούν…
Ο Έρωτας δεν ήταν το θεϊκό κορμί της που λικνιζόταν στον βραδινό περίπατο.
Ο Έρωτας δεν ήταν η σιλουέτα της, σαν αέρινη σκιά στο φως του φεγγαριού.
Δεν ήταν η βαριά ανάσα της στην ζεστή αγκαλιά μου.
Δεν ήταν η στροφή του προσώπου της προς το χάδι μου.
Δεν ήταν ο πόθος, να δοκιμάσω το ώριμο φρούτο πάνω απ’ το δέντρο.
Δεν ήταν…. Μόνο αυτά. Ναι. Την ερωτεύτηκα τη γιαγιά σας…. Πολύ!
Ο έρωτας παιδάκια μου είναι ένα «κλίκ» της φωτογραφικής μηχανής που έχουμε μέσα μας.
Μέσα στο κεφάλι μας.
Από μικροί κάνουμε σχέδια για το ταίρι μας. Αυτόν ή αυτήν που μας ταιριάζει. Που θα θέλαμε.
Κάνουμε τη ζωγραφιά τους και την αφήνουμε. Ύστερα ψάχνουμε. Τον ή την αναζητούμε.
Αγωνιούμε αν δεν την βρίσκουμε κι αν δεν έχουμε υπομονή παίρνουμε… λάθος φωτογραφία.
Θα σας πω μιαν ιστορία για ένα περιπτερά. Χαριτωμένος τύπος. Έμοιαζε με τον Αι Βασίλη χωρίς γένια. Μόνο είχε τεράστια μουστάκια. Όποτε περνούσα μικρός, με κέρναγε καραμέλες. Αυτός ο άνθρωπος δεν είχε ετοιμάσει καμιά ζωγραφιά για το ταίρι του, έκανε άλλου είδους σχέδια. Ερωτεύτηκε μια γυναίκα που δεν ήταν φυσιολογική στο σώμα, όμως είχε μια τεράστια καρδιά που χωρούσε μέσα όλον τον κόσμο.
Η ψυχή της ήταν ανθόκηπος. Περιβόλι!
Η φωνή της μουσική, μελωδία, το άγγιγμά της ευλογία. Ήταν ένας πλούσιος άνθρωπος, όχι σε χρήματα, όχι! Ήταν γεμάτη αισθήματα και αγάπη. Τόση πολλή που περίσσευε για όλους.
-Στα μάτια μου είσαι η πιο όμορφη του κόσμου, της έλεγε συνέχεια εκείνος…
Ο περιπτεράς την παντρεύτηκε και δεν το μετάνιωσε ούτε για μια στιγμή. Έκαμε μια όμορφη οικογένεια και πόνεσε πολύ όταν την έχασε. Πολύ περισσότερο από το πόδι του, που το άφησε στα βουνά της Αλβανίας. Όταν κάθεται με τα παράσημά του στην παρέλαση σκυθρωπός, δεν σκέφτεται το ’40, αλλά εκείνη. Την αγαπημένη του.
Αυτό είναι Έρωτας παιδάκια μου καλά.

 

©2024 Μπάμπης Κοιλιάρης

Αρθρογράφος – Στιχουργός – Συγγραφέας

Tags: , , ,

Μπάμπης Κοιλιάρης

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΟΣ - ΛΟΓΟΤΕΧΝΗΣ - « Με σχέδια ζω, γράφοντας εικόνες ζωής» Ο Μπάμπης Κοιλιάρης γεννήθηκε στη Χίο το 1958. Τελείωσε το Γυμνάσιο Αρρένων Χίου και εργάστηκε ως αρχιτεκτονικός σύμβουλος σε πολλά τεχνικά γραφεία της Χίου. Το 1982 παρακολούθησε μαθήματα τέχνης με τον Γιάννη Τσαρούχη στο Ιωνικό Κέντρο Χίου. Εργάστηκε ως ζωγράφος και σκηνογράφος θεατρικών και μουσικών παραστάσεων, του Καρναβαλιού ΜΟΣΤΡΑ επί 35 χρόνια, ενώ έκανε πολλές εκθέσεις ζωγραφικής στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Κάνει αγιογραφίες και συντηρήσεις παλιών εικόνων. Το 1994 του ανατέθηκε η ίδρυση της Δημοτικής Πινακοθήκης Χίου που διηύθυνε για 13 χρόνια. Δημιούργησε το εκπαιδευτικό «Χαρτοθέατρο Καραγκιόζη» για μικρούς και μεγάλους. Γράφει παραμύθια και διηγήματα βασισμένα κυρίως στην ιστορία και τους θρύλους του νησιού. Το 2000 ξεκινά να γράφει τα πρώτα του σενάρια θεάτρου, που τα ανεβάζει 10 χρόνια αργότερα με ερασιτεχνικές θεατρικές ομάδες. Πριν 10 χρόνια ξεκίνησε μόνιμη εκπομπή μαθημάτων ζωγραφικής στην τοπική τηλεόραση. Το 2019 ξεκινά το ταξίδι στον χώρο του κινηματογράφου, γυρίζοντας την ταινία μικρού μήκους, « Η Μαρία του 11, με την τεχνική υποστήριξη και την συμβουλή του γιού του Μιχάλη. Συνολικά έχει γυρίσει 12 ταινίες και ντοκιμαντέρ. Έχει ιδρύσει την θεατρική ομάδα «Θεατρεργάτες Κοφιναίοι» στον Κοφινά Χίου που τους διδάσκει και σκηνοθετεί τα έργα του.

This Post Has 4 Comments

    1. ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΟΙΛΙΑΡΗΣ 15 Φεβρουαρίου, 2024 Απάντηση

      Ευχαριστώ Μαρία.. Πάντα η μάνα μου υμνούσε το δέσιμο αυτού το ζευγαριού. Εκείνη δεν την γνώρισα αλλά έχω ακούσει τόσα πολλά… εκείνος ήταν ήρεμος και γελαστός. Τον θυμάμαι σαν τώρα με το ψάθινο κασκέτο του και το πανταλόνι με τις τιράντες και το διπλωμένο μπατζάκι να στέκεται χωρίς πατερίτσες και να καπνίζει το τσιμπούκι του δίπλα στο περίπτερο. Τι φυσιογνωμία!!! Γεμάτος άνθρωπος.

  2. Zoe Szymon 14 Φεβρουαρίου, 2024 Απάντηση

    Πολύ όμορφο κείμενο και υπέροχος πίνακας!

    1. ΜΠΑΜΠΗΣ ΚΟΙΛΙΑΡΗΣ 15 Φεβρουαρίου, 2024 Απάντηση

      Ευχαριστώ πολύ. Ο πίνακας, ναι, καλοκαίρι του ’90 το σπίτι που νοικιάζαμε δεν είχε Aircondition. Είχε όμως ένα ευλογημένο βορινό παράθυρο. Πήρα το στρώμα και το άπλωσα στο πάτωμα του άδειου δωματίου. Κρέμασα και το μεγάλο πίνακα με την ακρογιαλιά απέναντι για ντεκόρ. Ο ύπνος ήρθε γλυκός και αιώνιος… όπως και ο έρωτας!!

Αφήστε μια απάντηση