Η ιστορία πίσω από το ποίημα – Αχιλλέας Παράσχος * Μαρία Σεραφείμ –

Άρθρο – Η τραγική ιστορία που ποιητή Αχιλλέα Παράσχου και της αγαπημένης του Μαρίας Σεραφείμ

Εκείνος, ήταν ο Αχιλλέας Παράσχος, ένας από τους δημοφιλείς ποιητές της εποχής. Εκείνη, η Μαρία, Αμαλία Σεραφείμ, κόρη αρχοντικής, αθηναϊκής οικογένειας. Ο έρωτάς τους γεννήθηκε τυχαία και άνθισε από απόσταση, καθώς τα αυστηρά συντηρητικά ήθη της εποχής δεν επέτρεπαν ούτε τις στοιχειώδεις διαχύσεις. Ήταν ένας έρωτας βαθύς, αγνός, που όμως θα έπεφτε θύμα των αυστηρών ηθών που επικρατούσαν στα μέσα του 19ου αιώνα.
Βλεπόντουσαν, δίχως καν ο ποιητής να πιάσει ποτέ το χέρι της νεαρής κοπέλας. Παρότι ήταν αγνή η σχέση αυτή, όταν το έμαθαν οι γονείς της Μαρίας την έκλεισαν στο σπίτι απαγορεύοντάς της να ξαναδεί τον Αχιλλέα. Ο πατέρας της, την ανάγκασε να γράψει ένα γράμμα στον Παράσχο με το οποίο του δήλωνε ότι δεν τον αγαπούσε.
Όταν ο Αχιλλέας Παράσχος έλαβε το γράμμα, δεν μπορούσε να πιστέψει ότι η κοπέλα, που είχε αγαπήσει τόσο βαθιά, δεν αισθανόταν το ίδιο. Έτσι εξωτερίκευσε όλο του το θυμό σ’ ένα ποίημα, με το οποίο έβριζε τη Μαρία, την οποία και αποκαλούσε “εξωμότη”, “αχάριστη” και “Φρύνη”.
Το ποίημα εκείνο είχε τίτλο “5 απριλίου”, καθώς γράφτηκε στις 5 Απριλίου 1865.

Ο Αχιλλέας έστειλε το ποίημα στη Μαρία, η οποία όμως δεν μπορούσε να του απαντήσει και τελικά αρρώστησε από τον καημό της.
Ο πατέρας της φρόντισε να βρει έναν κατάλληλο αρραβωνιαστικό για την κόρη του. Η Μαρία δεν μπορούσε να αρνηθεί, η εποχή δεν σήκωνε συναισθηματικές επαναστάσεις ερωτευμένων κοριτσιών. Έτσι, λοιπόν, την επόμενη μέρα έγιναν οι αρραβώνες. Η Μαρία φαινόταν χαρούμενη μέχρι την ώρα που ο πατέρας της άρχισε να δίνει τις ευχές του, τότε εκείνη σηκώθηκε όρθια και άρχισε να γελά ασταμάτητα, νευρικά, ώσπου στο τέλος λιποθύμησε. Η Μαρία Σεραφείμ είχε χάσει τα λογικά της.
Πέρασαν τα χρόνια, ο Αχιλλέας Παράσχος γνώρισε τη σύζυγό του Κλειώ, με την οποία θα έμενε παντρεμένος μέχρι το θάνατό του τον Ιανουάριο του 1895, ενώ μαζί της θα αποκτούσε και δύο παιδιά.
Προτού όμως αναχωρήσει για τη ρωσική πρωτεύουσα, ένιωσε την ανάγκη να επισκεφτεί τη Μαρία Σεραφείμ, που επί πολλά χρόνια νοσηλευόταν το φρενοκομείο της Κέρκυρας. Βρήκε μια γυναίκα γερασμένη, ξεμαλλιασμένη και ακάθαρτη, καμία σχέση με την εικόνα που διατηρούσε. “Μαρία!” της φώναξε, όμως εκείνη τον κοιτούσε απλώς περίεργα. Το θολωμένο της μυαλό δεν της επέτρεψε ν΄αναγνωρίσει τον μεγάλο έρωτα της ζωής της.
Έναν χρόνο μετά η Μαρία Σεραφείμ πέθανε στο φρενοκομείο της Κέρκυρας.
Όταν η είδηση του θανάτου της Μαρίας Σεραφείμ έγινε γνωστή, ο Αχιλλέας Παράσχος βρήκε μια εικόνα της, κρυμμένη σ΄ένα συρτάρι, και έγραψε το παρακάτω ποίημα προς τιμήν της.

Παρέλθωμεν, παρέλθωμεν εκ ταύτης της εικόνος,
Αν και το τραύμα προ πολλού επούλωσεν ο χρόνος.
Εκείνης είναι η εικών… Ταλαίπωρος νεάνις,
Πόσον σκληρά προς εαυτήν, πόσον σκληρά εφάνης.
Ω! αν το όμμα έκλειες πριν παύσ’ η γοητεία,
Αν η Μαρία αληθής διέμενε Μαρία,
Δεν θα επήρχετο ποτέ τόσον φρικώδες τέλος…
Συ η ιδία έπληξες τα στήθη σου με βέλος.
Τα στήθη; Όχι δυστυχής, δεν έπληξες εκείνα.
Φευ, του νοός σου έσβυσες την ιεράν ακτίνα.
Και τώρα, εις απαίσιον, ψυχρόν φρενοκομείον,
Εκπνέεις, σβύσασα λαμπάς και άνευ μύρου ίον.
Παρέλθωμεν, παρέλθωμεν εκ ταύτης της εικόνος,
Αν και το τραύμα προ πολλού επούλωσεν ο χρόνος.

©2024 Λογοτεχνικό Magazino
Αρθρογράφος – Λογοτεχνικό περιοδικό