Δάκρυα βουβά.
Στάλα στάλα το αίμα
ρέει στις φλέβες.
Πόσο θέλω να σε πιστέψω..
μα πάντα όλοι έρχονται
μόνο για να πάρουν
κάτι από μένα.
Η ψυχή βρίσκεται
σε μια ανώνυμη πορεία
με τη ζωή μου.
Ποιος άραγε..
να ρίξει λίγο φως
στις αραχνιασμένες γωνιές
της μαραζωμένης καρδιάς..
Πώς άραγε
θα ενωθούν τα κομμάτια μου.
Ο κήπος της ζωής αδειάζει..
χωρίς λουλούδια πια,
ένας τόπος ξερός.
Μεγάλωσα πια..
οι σιωπές κραυγάζουν.
Αναρωτιέμαι, ψάχνοντας διέξοδο
σ’ ένα ξέφωτο ερημικό,
αν η αγάπη
γίνεται ουτοπία
στη καρδιά και
στις σκέψεις μιας αλλοπαρμένης.
©️21/11/2023
Αναστασία Γεωργακοπούλου
Αιώνια Ονειροπόλα
Αρθρογράφος – Στιχουργός – Συγγραφέας
