Διήγηση – Μάνα μ΄άρωμα Λεμονιάς –

Διήγηση

Οι Κυριακές οι δικές μου έχουν άρωμα λεμονιάς …
Δεν το αφήνει να ξεθυμάνει ούτε ο χρόνος !

MANA ME ΑΡΩΜΑ ΛΕΜΟΝΙΑΣ !

Η μάνα είναι το πιο ιερό πρόσωπο …κι εγώ δεν την έχω πια αλλά
“Μια τέτοια αγάπη αμάλαγη
με δίχως ασκημάδι
δεν την αφήνω μάνα μου
να κατεβεί στον Άδη”

Πρόσθεσα λίγο εσανς στο άδειο μου μπουκάλι και σας το βάζω …να σας ταξιδέψω. Σ΄εποχές που μετακυλήσαν οι αξίες από τους ανθρώπους στα υλικά αγαθά, τολμώ να παραμένω ανένδοτη … Για φανταστείτε όλοι να μείνουμε ανένδοτοι ενάντια στο καταναλωτικό ντελίριο και στις μοντερνιές της εποχής σίγουρα θα κυλήσουν αντίστροφα … Αυτό το πλαστικό άδειο μπουκάλι κολόνιας ξεπερασμένης εποχής για τους άλλους είναι άχρηστο και το βρήκα στο ερειπωμένο πατρικό μου σπίτι. Μα εγώ ξεβίδωσα το μπουκάλι και παρά τα 38 χρόνια από την ημερομηνία παρασκευής του το άρωμα της λεμονιάς έγινε πασπαρτού του χρόνου και ξεκλείδωσε τις αναμνήσεις. Εκείνες τις αναμνήσεις που οι πέντε αισθήσεις είχαν διπλό-αποθηκεύσει στην καρδιά και στο μυαλό για να μπορέσω να αντέξω στο μακρύ ταξίδι της ζωής, όταν θα είμαι χωρίς τους ανθρώπους που δίνουν αξία στις στιγμές μου.
Χωρίς εκείνη που μου δείξε το φως του κόσμου τούτου!
Αγουροξυπνημένο παιδάκι μια σταλιά θα΄μαι δεν θα΄μαι τεσσάρο χρονό τρίβω τα αμυγδαλωτά μεγάλα μάτια μου και ανημένω τη μάνα μου να χτενίσει τα μακριά μαλλιά της και να τα πλέξει κούρλες και στεφάνι γύρω από το κεφάλι της. Βλέπω τα πράσινα της μάτια στον καθρέπτη του φύλου της ντουλάπας.. Το μπορντό ταγέρ της και τα ψηλοτάκουνα παπούτσια της …την κάνουν τόσο αρχόντισσα … Με παίρνει αγκαλιά και με πλένει στη βρύση του νεροχύτη… Μου βρέχει τ΄ατίθασα μαλλιά και τα πατικώνει μαλακά με τη χτένα να κάτσουν … Παρόλο που ο ήλιος έχει ορμήσει από το άγριο χάραμα να φέρει βόλτες στις ρούγες και όπου μπορεί να τρυπώσει για να πα να πει του θεού το βράδυ ίντα είδανε τα μάτια του κάνει λίγο κρύο.. Η δεύτερη Κυριακάτικη καμπάνα χτυπά χαρούμενα.
– Ολγάκι πρέπει να προλάβουμε πριν παίξει η τρίτη καμπάνα.
Μου βάζει το βαπτιστικό σταυρό μου … Τα δαντελωτά καλτσάκια μου, τα λουστρίνια μου μαύρα παπούτσια και ανοίγει το μπουκαλάκι με τον ανθό της λεμονιάς και μου βρέχει τα μαλλιά μου αργόσυρτα με τα στοργικά χέρια της. Με πιάνει από το χεράκι και όλος ο κόσμος να είναι μαργωμένος εγώ τη ζεστασιά της πάντα τη νιώθω στην παλάμη μου, ίδια πως έχω κρυμμένη μια μικρή παρασιά.
Στην εκκλησία του Άη Γιώργη η μάνα μου έχει την ίδια θέση κάθε Κυριακή … Ίδια πως έχει ραντεβού με το θεό της … Κάτω από τον άμβωνα του παπά Χριστόφορου. Κάτω από το μεγάλο γεράκι που δεν πετά μόνο αιωρείται και ανημένει τον παπά να ακουμπήσει το Ευαγγέλιο στην πλάτη του … Η μάνα μου μ΄έχει να στέκομαι όρθια μπροστά της σαν να λέει του θεού “ Ξάνοιξε σου έφερα το παιδάκι μου να μου το προσέχεις .” Ποτέ δεν κάθεται όσο και να τις προσφέρουνε καρέκλα οι γυναίκες. Έχει τα κρινένια χέρια της πλεγμένα στεφάνι γύρω από το πρόσωπο μου και πότε πότε μου χαϊδεύει μηχανικά τα μαλλιά και με τον αντίχειρα της τα μάγουλα μου …
Σκύβει όταν είναι ώρα και μου λέει “ Κάνε το Σταυρό σου”
Εγώ μισοναρκωμένη από το άρωμα της λεμονιάς, το λιβάνι, τα νανουριστικά λόγια του παπά Χριστόφορου, που ηχούν ακαταλαβίστικα στα παιδικά αυτιά μου. Ίδια πως βιάζεται να τελειώσει ή και μπορεί να είναι χαλασμένα του κακομοίρη τα δόντια του και τρυπώνει ο αέρας ως ανοίγει το στόμα του και τρώει τα μισά γράμματα. Πολύ μου άρεσε τούτος ο παπάς ντόμπρος και καλοσυνάτος ταυτόχρονα αφού σε όσες Κυριακές να πάω σε εκκλησιές, αν κλείσω τα μάτια ακούω τη δική του φωνή και την έχω μέτρο σύγκρισης. Την ώρα που περνούν τα άγια όλοι σκύβουν το κεφάλι να μη βλέπουν και μένα γέρνει η μάνα μου το κορμί της και με σκεπάζει, η μυρωδιά της ανακατώνεται με το λεμόνι και τρυπώνει μέσα μου … Τη μοναδική μυρωδιά που δε θα την ξεχάσω ποτέ ! Ακούω τον χτύπο της καρδιάς της, που συγχρονίζεται με τη δική μου καρδιά, όπως τότε που κατοικήσαμε στο ίδιο σώμα και η καρδιά μου τη δική της θυμάται ακόμα και εγώ όλο και κοιτώ κρυφά κάτω από τον αγκώνα της, αφού το ζωηρό παιδικό πνεύμα μου δε χωρά σε κανόνες … Ποτέ δεν έμαθα γιατί δεν πρέπει να κοιτώ από σεβασμό ; Περνά ο ίδιος ο θεός ; …
Ποιος ξέρει ; Κανείς δεν ξέρει.
Κι ύστερα έρχεται η ώρα να κοινωνήσω με παίρνει η μάνα μου από το χεράκι και με σηκώνει γιατί δε φτάνω να φιλήσω όλες τις εικόνες της εκκλησιάς. Έτοιμη πια κι αφού έχω ζητήσει συχώρεση σε όποια γριά έχω δει μπροστά μου, ούτε κι εγώ ξέρω γιατί, αφού αυτές οι γριές δε συμπεριλαμβάνονται σ΄εκείνες που πειράζω … Στέκω ευλαβικά μπροστά από τον παπά Χριστόφορο στην αγκαλιά της μάνας μου και περιμένω να μου βάλει ο βοηθός του το πορφυρό πανί κάτω από το πηγούνι και να μου βάλει με το σκαλιστό κουτάλι το Χριστό μέσα μου … Η σπιρτάδα της μαυροδάφνης χαϊδεύει τον ουρανίσκο μου και το παπαριασμένο σώμα του χριστού γλιστρά μέσα μου.. Ευτυχώς τούτος ο παπάς με βάπτισε και ξέρει τ΄όνομα μου … Έτσι δεν χρειάζεται να διακόψουμε την μαγεία της στιγμής και να το πω εγώ.
– Σώμα και αίμα Χριστού …Όλγα …
Όταν μ΄αφήνει η μάνα μου στο πάτωμα είμαι ζαλισμένη … Έχει τρυπώσει βλέπετε ολάκερος θεός μέσα μου και αναρωτιόμουν πως χωρούσε σε μια σταλιά κορμί, αλλά λέει η μάνα μου πως δε θα κάτσει για πολύ γιατί είμαι άτακτη και με την πρώτη μου αταξία την κοπανάει … Ύστερα πάμε στο σπίτι και μου δίνει λίγο κρασί να ξεβγάλω το στόμα μου και μου λέει λίγο μη γίνεις καμιά κρασοκουρούπα και δε βρεις να παντρευτείς κι όλο εγώ καταπίνω λιγουλάκι παραπάνω … Ποτέ δεν μου εξήγησε κανείς γιατί οι κρασοκουρούπες δεν έβρισκαν να παντρευτούν μια θεία πάντως που είχα γερό ποτήρι την είχανε παντρέψει … Οπότε ο θεός αφού παράκουσα τη μάνα μου την κοπάνισε αμέσως … Υπομονή λέω μέσα μου μέχρι την ερχομένη Κυριακή … Τα ίδια που κάνει και η γιαγιά στις Τάπες, οπότε ξέρω ποιος τη δασκάλεψε. Μπορεί και να έγινα καμιά κρασοκουρούπα και να μην ξεμέθυσα από τότε.
Την Κυριακή τα καφενεία του χωριού είναι γεμάτα. Φωλιές φωλιές οι άνθρωποι μαζεύουν ήλιο ! Και πάω και βρίσκω τον κύρη μου και με κερνά βανίλια … Το ραδιάκι κρεμασμένο δίπλα στο τζάκι παίζει πάντα κρητικά..
Αφού έχω χορτάσει από τις σκανδαλιές της μέρας …αφού έχω απλώσει τα όνειρα μου στον καταγάλανο ουρανό …γέρνω να κοιμηθώ και το άρωμα ακόμη χώνεται στα ρουθούνια μου, ίδια πως είμαι ξαπλωμένη κάτω από ολάνθιστη λεμονιά, με τη μαμά να με νανουρίζει με ριζίτικα. Η φωνή της είναι τόσο μελωδική, που δεν με αφήνει να πάρω το δρόμο του ονείρου … Όμως κάποια κακιά μάγισσα ή μπορεί κι ο ίδιος ο θεός να ζήλεψε τόση αγάπη σε δυο ψυχές και μας χώρισε νωρίς … Όταν βίδωσα το μπουκάλι το ταξίδι της καρδιάς είχε τελειώσει και τα δάκρυα στα μάγουλα μου μυρίζουν άρωμα λεμονιάς ή μπορεί και να είναι ιδέα μου. Οι αισθήσεις μου έχουν κουβαλήσει το άρωμα στα τρίσβαθα της ψυχής μου και ο χρόνος ο τζαναμπέτης δεν έχει τη δύναμη να το ξεθυμάνει, ούτε το άρωμα, ούτε τη γλύκα της μάνας μου και φυσικά την ανάμνηση … Η έκτη αίσθηση κατ΄εμέ αυτή της καρδιάς το κατέγραψε σαν μουσική, σε δίσκο βυνιλίου που παίζει μουσική τ’ Απρίλη.

ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΜΟΥΝ ΑΡΩΜΑ
ΠΟΥ ΒΑΖΕΙΣ ΣΤΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ
ΜΕ ΚΑΘΕ ΣΟΥ ΑΝΑΠΝΟΗ
ΝΑ ΜΠΑΙΝΩ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΣΟΥ

©2023 Όλγα Μπελιβάνη

Αρθρογράφος – Συγγραφέας

Η φωτογραφία είναι του κυρίου Γιάννη Φραγκούλη,

ενώ η εξαιρετική φορεσιά της κυρίας Μαρίας Σκουλά