1) Το πιο μελωδικό ρεφρέν: Το παιχνίδι που κάνει η συγγραφέας με τα τραγούδια (ένα τραγούδι για κάθε κεφάλαιο) είναι πολύ έξυπνο, όπως πολύ έξυπνος είναι και ο τρόπος που τα εντάσσει στην ιστορία της και τα συνδέει με τις καταστάσεις που βιώνουν οι ήρωες και τα συναισθήματα που έχουν κάθε φορά. Με αυτήν την τεχνική αφενός προσδίδεται περισσότερο συναίσθημα στην ιστορία και αφετέρου ενισχύεται η ταύτιση του αναγνώστη με τους ήρωες, αφού μέσα από αυτά τα τραγούδια ενδέχεται να έχει ερωτευτεί κι εκείνος. Η γραφή της πολύ ώριμη για την ηλικία της. Επίσης, διακρίνεται η ωραία αίσθηση του χιούμορ που έχει. Παράλληλα, η γλυκιά αφέλεια και η αθωότητα που υπάρχει και στα παραμύθια είναι διάχυτες σε αυτό το βιβλίο. Χωρίς την πιστή σε αυτά, εξάλλου, θα ήταν δύσκολο να έχει happy end όχι μόνο αυτή η ιστορία, αλλά και οποιαδήποτε άλλη, ακόμα και η ίδια η ζωή μας…
2) Ένα βαλς κάτω από τ’ αστέρια: Αν θέλετε να κάνετε ένα ταξίδι στη μαγεία του ρομαντισμού, η αφετηρία βρίσκεται σε αυτό εδώ το βιβλίο, όπου κάθε κεφάλαιο, όπως και στο πρώτο βιβλίο της συγγραφέως, συνοδεύεται από τους στίχους σχετικών τραγουδιών, ενισχύοντας έτσι το συναίσθημα και τις ήδη ατμοσφαιρικές σκηνές ή την τραγική ειρωνεία, αφού οι πρωταγωνιστές ακούνε να παίζουν τα ανάλογα τραγούδια σε κρίσιμες στιγμές της ζωής τους και να τους λένε αυτά που σκέφτονται, νιώθουν ή φοβούνται να αφεθούν να νιώσουν.
Σε αυτό το βιβλίο παρακολουθούμε το love story των καλύτερων φίλων των πρωταγωνιστών του πρώτου βιβλίου (Το πιο μελωδικό ρεφρέν). Επομένως, θα μπορούσε να θεωρηθεί συνέχεια, αλλά παράλληλα διαβάζεται και ανεξάρτητα από το πρώτο. Παρακολουθούμε, λοιπόν, δύο αντίθετους καθ’ όλα πόλους, να προσπαθούν να έρθουν κοντά. Τους παρακολουθούμε από τα φοιτητικά τους χρόνια έως την ωρίμανσή τους.
Τα ετερώνυμα έλκονται τελικά; Η τύχη και η μοίρα διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στον έρωτα ή ο έρωτας είναι αυτός που τα προκαλεί; Ο Λουκάς και η Αμαλία θα καταφέρουν να μείνουν μαζί ή αυτά που τους χωρίζουν είναι περισσότερα από αυτά που τους ενώνουν; Τελικά, θα χορέψουν ένα βαλς κάτω από τ’ αστέρια ή θ’ απομείνουν να τα κοιτάζουν ο καθένας μόνος του; Τα πεφταστέρια πραγματοποιούν, τελικά, τις ευχές μας ή όχι;
Η νεαρή και πραγματικά ταλαντούχα συγγραφέας δίνει τις απαντήσεις με έναν υπέροχο και αθώο τρόπο, που στροβιλίζει τον αναγνώστη σε ρυθμούς βαλς, τον πιο ερωτικό χορό. Μέσα στην απλότητα της γραφής της, η οποία ωστόσο ρέει αβίαστα, δημιουργεί όμορφες, ζωντανές και αληθοφανείς εικόνες, έντονα συναισθήματα και λέει αυτό ακριβώς που χρειάζεται χωρίς καμία περιττή λέξη, διακρίνω μια μελλοντική μεγάλη συγγραφέα που της αξίζει κάθε επιτυχία, γιατί εκτός από το ταλέντο της, είναι ένας υπέροχος και ζεστός άνθρωπος με αγνά συναισθήματα εντός της.
Ένα αγαπημένο απόσπασμα:
Εκείνο το βράδυ ήταν πολύ ήσυχο και είχε τη δροσιά των τελευταίων καλοκαιρινών βραδιών του Αυγούστου. Ίσα που άκουγε τα κύματα της θάλασσας να σκάνε στην ακτή. Ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια και τον θαύμαζε. Η ηρεμία της βραδιάς τής έδωσε την έμπνευση να καταγράψει τις σκέψεις της στο χαρτί, ώσπου τη διέκοψε ο χτύπος του κινητού της.
Άφησε ελαφρώς θυμωμένα το στιλό για να δει ποιος την καλούσε. Αυτό που της έκανε εντύπωση ήταν που έπαιρναν με απόκρυψη. Δεν απαντούσε ποτέ στις αποκρύψεις, μα κάτι την έκανε να απαντήσει αυτήν τη φορά. «Παρακαλώ;» ρώτησε κάπως ψυχρά.
«Αμαλία;»
Ο Λουκάς! Τι ήθελε έπειτα από τόσο καιρό; Είχαν να μιλήσουν από τον Μάιο, από εκείνο το βράδυ στο Μοναστηράκι. Έμεινε για λίγο σιωπηλή από αμηχανία και απορία, νιώθοντας τους παλμούς της να αυξάνουν τους χτύπους τους. Μην ξέροντας τι να κάνει, έμεινε να κοιτά τα φώτα της πόλης που έμοιαζαν σαν μικρά αστέρια από τη βεράντα της.
3) Κάστρα χτισμένα στα κύματα: Η ταλαντούχα συγγραφέας Μαίρη Ελευθεριάδου επιστρέφει με άλλη μία άκρως ρομαντική, καλογραμμένη ιστορία που εκτυλίσσεται κυρίως στην ειδυλλιακή Ναύπακτο και συναρπάζει… Με δύο ήρωες που προσπαθούν να σταθούν σαν απόρθητα κάστρα απέναντι στον έρωτα, τη στιγμή που ρίχνουν σιγά σιγά τα τείχη τους και χτίζουν το δικό του. Με την ανάλογη μουσική να τους συντροφεύει πάντα σε κάθε κρίσιμη συναισθηματική κατάσταση και κάνοντας τους αναγνώστες να ταυτίζονται ακόμα περισσότερο…
©2023 Γιώργος Τσιβελέκος
Αρθρογράφος – Ποιητής – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα