ΠΕΡΑΣΕ Η ΩΡΑ . . .

Πέρασε η ώρα …
απόμεινα μια έρημη παγωμένη φιγούρα
να κοιτάζω τον δρόμο και να ψιθυρίζω
πως θέλω να γυρίσεις πίσω …δε χόρτασα …
Ποτέ δεν θα χορτάσω …
έχω την αίσθηση πως θα πεινάω αιώνια,
ακόμη και όταν το κορμί θα΄χει παραδοθεί
στα θλιβερά γεράματα …στ΄ανύμπορα χρόνια.
Κρατάω με πείσμα
την αίσθηση του τελευταίου φιλιού στα χείλη,
αυτή θα με συντροφεύσει απόψε,
αυτή θα ξενυχτήσει πλάι μου,
αυτή θα γευτεί το ‘Σ΄αγαπώ’ και το δάκρυ μου.
Δεν θέλω ν΄αποδεχθώ πως ήδη είσαι μακριά
ιδρωμένος από την αγκαλιά μου
λερωμένος από τα φιλιά μου.
Ικετεύω τη νύχτα να σε τρομάξει
να σε φέρει βιαστικά και πάλι κοντά μου.
Η ανυπάκουη επιθυμία
του μυαλού και του κορμιού μου σε περιμένει …
ετοιμάζει συμπόσιο πόθου και παράδοσης
ετοιμάζει μια μάχη …μια νίκη …μια ήττα
και την αιώνια αιχμαλωσία.
Παραμένω εκεί …
ακίνητα παγωμένη στα δαιμόνια του φόβου,
που έβαλαν στοίχημα να με κατακρεουργήσουν,
να ταϊστούν …να μ΄εξαφανίσουν.
Αδιαφορώ …
η ψυχή και η ζωή μου σου ανήκουν,
δε μπορούν καν να μ΄αγγίξουν.
Πέρασε η ώρα …
η μυρωδιά του έρωτα σου ακόμη με ζαλίζει
ενώ η χαραυγή με καλημερίζει …

©2023 Μαρία Σταυρίδου

Συγγραφέας – Αρθρογράφος