13 ΣΤΡΟΦΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΗΔΑΜΙΝΟΤΗΤΑ ΜΟΥ

13 ΣΤΡΟΦΕΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΗΔΑΜΙΝΟΤΗΤΑ ΜΟΥ

Γεννήθηκα προσεισμικά σε μιά ωραία πόλη
πρωτεύουσα Κεφαλωνιάς, τη λένε Αργοστόλι,
από την τέταρτη αδελφή έντεκα χρόνια διαφορά
στο ξύπνημα της ύπαρξης, στου Αιώνιου Νόμου αγκαλιά.

Θεός, τύχη, μα και θνητός δώσανε τη διαταγή
και η δική μου η φωνή στον κόσμο τούτο ν’ακουστεί,
στο να μη σβήσει φρόντισε μητέρα μου η μακαριστή
που απ’τά δόντια του σεισμού με τράβηξε σ’ ύστερη στιγμή.

Μόλις ενός χρονού κι ακόμα κάποιων ημερών
συνέχισα να επιζώ μίας σειράς σεισμών
γνώρισα και γνωρίζω βάσανα για να διαπιστώσω,
με δυναμώνει που θα πει, ήθελα να σε λιώσω,
μα όσο κι αν σε βασάνισα, αδύνατο να σε σκοτώσω.

Όπως και να ξεκίναγα, στεκόμουν πάντα τυχερός
με πιό μεγάλη τύχη, που ήμουνα φτωχός
να καταλάβω εξ αρχής το “έχειν” και το “είναι”
δεν είναι αυτονόητα, η διαταγή είναι “γίνε!”

Παράδειγμα ο μακαριστός πατέρας στον αγώνα
που αγόγγιστα επάλευε σχεδόν έναν αιώνα,
στρατιώτης στο Εσκί Σεχίρ, μάγειρας στα γκαζάδικα,
πάντα στο δίκαιο αγώνα του να ξεπερνά τα άδικα.

Μετά την Ιωνίδειο διπλές οι εξετάσεις
μεταλειολόγος στο Ε Μι Πι, στρατιωτικός γιατρός η εκλογή
στη δε μεταπολίτευση στρατιωτικές οι τάσεις
να τις αποχωρίζομαι, ξεκίνημα σε νέα ζωή.

Χρόνια φοιτητικά κι αξέχαστα σ’ ωραία Θεσσαλονίκη
στο παραπέντε της Σχολής η Ιωάννα για μιά νίκη
με άπειρα λάφυρα ζωής κι άγγιγμα ευτυχίας,
όπλα αγάπης δυνατά κατά της δυστυχίας.

Ιατρείο που λεν αγροτικό μαζί στο Αργοστόλι,
συνέχεια καριέρας με όνειρα σε Γερμανίας πόλη
αυτή αναισθησιολόγος δυνατή κι εγω με το νυστέρι
στα χειρουργεία ολημερίς με σταθερό το χέρι.

Δύο παιδιά με αγωγή για την επιτυχία,
πως θα κερδίσουνε κι αυτά ζωής την ευτυχία,
να που το κατορθώσανε κι εφτάσανε ψηλά
κι αυτά σε οικογένεια με όμορφα, καλά παιδιά.

Πολλά τα χρόνια και βαριά, πολλά τα χειρουργεία
να ξαναδίνουν σε ασθενείς και πάλι την υγεία,
στα εξηνταέξη η σύνταξη, νέες δραστηριότητες
χωρίς νυστέρι η προσφορά από τις ειδικότητες.

Ανάσα είναι η Μουσική, τροφή ψυχής η Ποίηση
η πρώτη και βυζαντινή η δεύτερη για ίαση
κάθε ρουτίνας σκοτεινής που φέρνει η απραξία,
αυτή που σώμα και ψυχή στέλνει σε ακρασία.

Τα πόσα λέω εγώ γιά με κι ύστερα αυτοί για μένα
ίσως να παραμείνουνε αδιάφορα για σένα,
θέλω να πω, πως επί γης κατόρθωσα κι επέζησα
με μιά Ιωάννα δίπλα μου δημιούργησα και έζησα.

Στην ύπαρξη ερχόμενος από ανυπαρξία
αισθάνομαι απόλαυση σε μιά δημιουργία
που πάντα μούλεγε το πως θα βρίσκω ευτυχία,
κάποιοι την είπανε μικρή, εγώ όμως αιωνία!

2023 ©G.T.

Αρθρογράφος – Ποιητής