Αφήγημα – Μια γκρίζα θάλασσα ελπίδα –

Αφήγημα

Νευρική, αμήχανη και μ΄ένα αίσθημα φόβου να παλεύει να βγει στην επιφάνεια, προσπαθώ να μείνω ακίνητη και ταυτόχρονα να το καταπνίξω. Δεν τρέφω ψευδαισθήσεις, δε θα τα καταφέρω… Φοβάμαι πως αυτή τη φορά θα λυγίσω, το τέρας θα ελευθερωθεί και θα μ΄αναγκάσει ν΄αποδεχθώ την αδυναμία μου.
Ξαφνικά κλείνει το φως, ο Δήμιος μου είναι ήδη εδώ, ντυμένος στ΄άσπρα πλησιάζει. Μου χαρίζει ένα καθησυχαστικό χαμόγελο, που δυστυχώς δεν καταφέρνει να με ηρεμήσει. Δεν έχω διάθεση ούτε καν να καλημερίσω από ευγένεια. Σήμερα απ΄ότι φαίνεται τα τσουγκρίσαμε με την ευγένεια. Με τα βίας ψελλίζω δυο κουβέντες γιατί έτσι πρέπει και τότε ακούω τον χαρακτηριστικό θόρυβο… το παράθυρο έχει ήδη ανοίξει….
Για μια στιγμή κλείνω τα μάτια ενώ ακολουθώ τις οδηγίες του Δήμιου. Δεν υπήρξα ποτέ δειλή και θα ήταν ανόητο να ξεκινήσω τώρα, σ΄αυτήν την ηλικία… Γυρίζω το κεφάλι αποφασιστικά για να βρεθώ αντιμέτωπη…
Μια γκρίζα θάλασσα που κυματίζει… μια θάλασσα κλεισμένη μέσα μου γεμάτη ζωή, μια θάλασσα που ικετεύω να μην κρύβει Δαίμονες και επικίνδυνους βράχους… Η εξερεύνηση του Δήμιου συνεχίζει, αργά, μεθοδικά, θα έλεγε κανείς αρρωστημένα σχολαστικά. Το ξέρω θα κάνει τα πάντα για ν΄ανακαλύψει μυστικά, θαμμένους Δαίμονες ή σκοτεινές χαράδρες. Το κορμί μου είναι αδύνατο να χαλαρώσει, κάποιες φορές πονάει, κάποιες άλλες ανατριχιάζει από μια έντονη ενόχληση. Υπομονή… το ταξίδι σε λίγο θα τελειώσει, ακόμη λίγο, χρειάζεται να κάνεις υπομονή ακόμη λίγο. Η θάλασσα συνεχίζει να κυματίζει, ενώ μια φωνή ψιθυριστή μέσα μου παρακαλάει να μη βρεθεί τίποτα… παρακολουθώ τα γκρίζα κύματα σχεδόν χωρίς ανάσα και παλεύω να διαπιστώσω πως δεν υπάρχουν ούτε κοφτερά βράχια, ούτε δηλητηριασμένα μυστικά…
‘Τελειώσαμε. Μην ξεχάσετε να κλείσετε το επόμενο ραντεβού σας’
‘Γιατρέ…’
‘Είμαστε μια χαρά, θα τα πούμε ξανά στα επόμενα γενέθλια σας, γιατί όπως έχουμε πει επανειλημμένως η πρόληψη σώζει ζωές!’

©2024 Μαρία Σταυρίδου
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα