Ποίημα
Τη νύχτα, τα μεσάνυχτα
φορώ φτερά ονείρου.
Έχω μια καρδιά σκλάβα
κι ελεύθερη μαζί.
Ξεπερνά τα όρια του απείρου !
Η ψυχή μου
μένει σιωπηλή
μα, όταν μιλήσει,
μόνο στο όνειρο
θέλει, να τραγουδήσει !
Ένα δρόμο βλέπω
θα τον τραβήξω,
όπου με πάει …
Ατίθασο άτι είμαι εγώ
δεν αντέχω, χαλινάρι !
Κανένα περαστικό
δεν αφήνω κρασί
να με κεράσει.
Κερνιέμαι μόνη μου
Εγώ, ζώ σε άλλη φάση !
Ήρθε η ώρα να μεθύσω
Δε θέλω να΄μαι
σκλάβα του χρόνου,
Με το κρασί την ποίηση
σκοτώνω κάθε
ώρα πόνου !!!
©2024 Εριφύλη Πουλάκη
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
ποιητική συλλογή ΕΡΩΤΙΚΟΙ ΠΑΛΜΟΙ

Υπεροχο
Μπράβο σου γλυκιά μου πολύ όμορφο…