Ερωτικό Instantane * Αναμονή

Ερωτικό Instantane * Αφήγημα

Μια παράξενη ημέρα που όλα πάνε στραβά, βρίσκομαι στο αεροδρόμιο, βράδυ με καθυστέρηση πτήσης για την επιστροφή μου.
Επαγγελματικό ταξίδι στο κλείσιμο του καλοκαιριού.
Την στιγμή που σκέφτομαι πως μέσα στην οχλαγωγία του χώρου χάνονται οι μεμονωμένες φωνές, μια γνώριμη αρρενωπή,
σπάει την ροή την οχλοβοής με μια αποφασιστικότητα που λατρεύω.
– Αλλού σε έψαχνα, αλλού σε βρίσκω, τι σύμπτωση και αυτή αγαπημένη μου !
– Δεν υπάρχουν συμπτώσεις, μόνο διαδρομές που τέμνονται.
Οι φωνές μας προδίδουν μια αμοιβαία χαρά και έκπληξη, γυρίζω και βλέπω τον Αχιλλέα, οπότε φυσικά και ακολουθεί ένα ζεστό αγκάλιασμα.
Λίγες λέξεις, τι κάνεις, που ήσουν, που πας, σε ποια πτήση είσαι κ.τ.λ. είναι τα πρώτα γρήγορα ερωτήματα αναμεταξύ μας.
Καθυστέρηση, πολλές καθυστερήσεις και είναι ήδη βράδυ …
Αναγγελία για επιπλέον ώρες αναμονής που σημαίνει πως θα πρέπει να ξημερώσει για την πρώτη απογείωση.
Κοιτάζω τον πίνακα αναχωρήσεων και το ρολόι μου, σε εννέα ώρες και τριανταεπτά λεπτά .
– Φεύγουμε λοιπόν; (με ρωτά)
– Για που;
– Εδώ θα το ξενυχτίσουμε;
– Δεν νομίζω…(απαντώ)
Ο Αχιλλέας είναι ένας μελαχρινός άνδρας, από καλοφτιαγμένο καλούπι, σώμα και συμπεριφορά που τιμά τον ανδρισμό του, ξέρει καλά την δύναμή του και εγώ γνωρίζω τις αδυναμίες του.
Έχει ήδη χαθεί από το μυαλό μας η φασαρία του χώρου, όλος ο χώρος θα έλεγα έσβησε μαγικά, καθώς μας έχει ήδη συνεπάρει ένας ερωτισμός ανεπανάληπτος, νιώθοντας τελείως μόνοι και μοναδικοί πάνω στην γη.
Οι ματιές είναι ήδη σε ένα πεδίο μάχης λαγνείας. Δεν ρωτάω τίποτα, δεν με ενδιαφέρει καν το που θα πάμε αρκεί να τον βλέπω, να τον αγγίζω, να τον νιώθω κοντά μου. Τον καμαρώνω καθώς κάνει κάποια τηλεφωνήματα και εγώ τα δικά μου. Μπαίνουμε σε ένα ταξί με τις λιγοστές αποσκευές μας και όλες μας τις φαντασιώσεις. Δεν ξέρουμε ο καθένας μας σε τι “φάση” βρίσκεται ο άλλος, φαίνεται ξεκάθαρα όμως, πόσο ποθεί ο ένας τον άλλον.
Παιχνίδι ερωτικό, μια ρώσικη ρουλέτα συναισθημάτων και αισθήσεων. Μπαίνοντας στο ταξί στο πίσω κάθισμα έχει ήδη χαϊδέψει την μέση μου χαμηλά. Το αέρινο γαλάζιο μακρύ φόρεμά, του έδωσε την αφορμή βλέπεις, με την ανοιχτή και see-through στο τελείωμα πλάτη. Έχω χαθεί στο άρωμά του και αυτός στην ματιά μου, εναλλάξ με το ντεκολτέ μου. Με έχει ήδη ξεντύσει με τα μάτια του διακριτικά και νομίζει πως δεν τον βλέπω, με έχει ήδη πάρει και ταξιδέψει.
Φτάνουμε σχετικά γρήγορα σε μια μονοκατοικία, μπαίνοντας μέσα αφήνω την τσάντα μου πάνω σε έναν μεγάλο γωνιακό ολόλευκο καναπέ και προχωράω, στο βάθος βλέπω κήπο με θέα την θάλασσα. Πλησιάζω την μεγάλη μπαλκονόπορτα και αφήνω στην είσοδο τον Αχιλλέα. Έρχεται πίσω μου και με αγκαλιάζει, με ρωτάει αν μου αρέσει εδώ και με φιλάει τρυφερά στον λαιμό. Αφήνομαι στην αίσθηση της απαλότητας των χειλιών του.
Καθώς η γλώσσα του συστήνετε για άλλη μια φορά στην πλάτη μου, τα χέρια του παραμερίζουν τις τιράντες από το φόρεμα που πέφτει μέχρι την μέση. Κολλάει πίσω μου να τον νιώσω, τα χέρια του στο στήθος μου. Έχει φτάσει ο ανδρισμός του σε απογείωση.
– Όχι μωρό μου , εσύ με όλα τα ρούχα όμως…
– Μην μιλάς, έλα … μου ψιθυρίζει στο αυτί.
Ο κήπος διαθέτει πισίνα, με πιάνει σφιχτά από το χέρι κκαι έτσι πως είμαστε μπαίνουμε κάτω από ένα ντουζ. Το κρύο νερό που μας βρέχει δεν μπορεί να μας δροσίσει αρκετά, διότι καίνε τα σώματά μας. Το πρώτο μεγάλο φιλί της βραδιάς, ανασαίνω από την ανάσα του και το νερό, πνίγομαι για να ζήσω, τα ρούχα μας που κόλλησαν πάνω μας, πυροδοτούν ένα ακόμα πιο ερωτικό σκηνικό, καίει και ο αέρας κάτω από το φως των αστεριών. Καθώς φιλιόμαστε με πάθος αφήνει το στόμα μου και πηγαίνει στο στήθος. Έχει ανοίξει το πουκάμισό του και το δέρμα του ζητάει πάνω του το δικό μου. Γονατίζει καθώς ακουμπάω σε ένα πεζούλι και σηκώνει το γαλάζιο μου κομμάτι ύφασμα. Μεριάζει το εσώρουχο μου να φτάσει με την γλώσσα του ακόμα πιο χαμηλά από την κοιλιά, ολική εξερεύνηση νυχτερινή και βρεγμένη. Λυγίζουν τα πόδια μου και δεν με κρατούν. Ξαπλώνουμε στο έδαφος σε αντίθετη φορά καθώς το νερό συνεχίζει να μας βρέχει. Τα χέρια και το στόμα του δεν φεύγουν στιγμή από πάνω και μέσα μου. Γινόμαστε ένα μπέρδεμα κουβάρι τα άκρα μας, τα σώματά μας και κάθε σταγόνα που πάνω μας κυλά. Αφήνουμε κάτι ήχους πνιγμένους μιας και είμαστε σε εξωτερικό χώρο, όμως στην κορύφωση η λύτρωση βγαίνει δυνατή. Δεν ξέρω πως βρεθήκαμε μέσα στην πισίνα μετά το πρώτο μας ταυτόχρονο στοματικό, ξέρω όμως πως έκαιγε όταν τον είχα στο στόμα μου και ένιωθα τον σφυγμό του. Πιάστηκε στην άκρη της πισίνας έχοντας έμενα μπροστά του, τα πόδια μου τυλίχθηκαν γύρω του, καθώς εισχωρούσε μέσα μου ο ανδρισμός του. Το ήρεμο μέχρι τότε νερό, άρχιζε να κυματίζει στον ρυθμό μας, η μουσική μας.
Οι ήχοι μας πλέον δεν είναι πνιγμένοι, αλλά ελευθερώθηκαν χωρίς δισταγμούς ανάμεσα στις γρήγορες και κομμένες ανάσες. Οι πρώτοι οργασμοί δεν μας απέτρεψαν από το να συνεχίζουμε, εντός και εκτός υγρού στοιχείου.
Είμαστε ενέργεια και εμείς που ρέει σαν νερό…
Το ξημέρωμα, μας βρήκε σε μια μεγάλη ξαπλώστρα – πουφ στον κήπο, ξάγρυπνους, γυμνούς, αγκαλιασμένους σφιχτά, χαμογελαστούς, ξέγνοιαστους και πεινασμένους.
Εννέα ώρες και τριανταεπτά λεπτά επιπλέον αναμονή από καθυστερήσεις της αεροπορικής εταιρίας, ένα συναρπαστικό ταξίδι, για να χάσω την πτήση μου…

©️2024 Έφη Κεραμή
Αρθρογράφος * Συγγραφέας