Μικρό Διήγημα
Ασθενικός τύπος, στενό και πονηρό μέτωπο, άπνοα γαλάζια μάτια, κοντά πόδια, η μύτη του σχημάτιζε
ένα κανονικό κωδωνοστάσιο που θα έγραφε κι ο Ροστάν. Τα μαλλιά του, συνεχώς πουδραρισμένα με φθηνά αρώματα,
έδιναν μια όψη μεταθανάτιας τελετής.
Κι όλη αυτή η εικόνα του ανδρός εξισορροπούνταν από την μεγάλη του κινητή κι ακίνητη περιουσία.
Ήταν πλούσιος, κτήματα, χρήματα, οικήματα, παραπήγματα, μετοχές κι ό,τι άλλο συμπλήρωνε
τα οικονομικά μεγέθη και εκτιμούνταν οβολικά. Το μεγάλο κι οργανωμένο πλεονέκτημα της ζωής,
όπως θα ανακοίνωνε σε κάποιο βιβλίο της, η νομπελίστας συγγραφέας Σβετλάνα Αλεξίεβιτς.
Αυτός ο άνδρας όμως, είχε τα θέματά του, με τις γυναίκες, κυρίως τις όμορφες, αυτές που
ανήκαν στην τάξη του, στον κύκλο του, να το διατυπώσω καλύτερα. Είχε αυτογνωσία.
Ήξερε καλά ότι ήταν άσχημος, παραπάνω κι από τη γνήσια ασχήμια των φτωχών και αυτό τον έκανε
να συμπεριφέρεται με μεγάλο σεβασμό, με μεγάλη ευγένεια και αβροφροσύνη, περισσότερο
κι από το κανονικό στις ωραίες αυτές κυρίες. Δεν μπορούσε να τις κατακτήσει με κανένα τρόπο
κι έτσι έδειχνε αυτόν τον υπερβολικό σεβασμό, καθαρό δείγμα ότι δεν αγαπούσε πραγματικά τις γυναίκες.
Δουλοπρεπής υποχώρηση, ένεκα της ανάγκης, καμιά γενναιοδωρία.
Αντίθετα στις γυναίκες του πληρωμένου έρωτα, της εύκολης και εκ χρηματισμένης ηδονής, που ήταν ως επί το
πλείστον φτωχές κι αλλοτριωμένες, έδειχνε τον πραγματικό του εαυτό: υβρεολόγια, διαταγές, χυδαιότητα,
υποτίμηση, βία. Συνηθισμένη ιστορία πλησίον των ψυχικών και σωματικών υποβάσεων κι υποβιβασμών.
Η εξωτερική και εσωτερική δυσμορφία δεν διορθωνόταν με τίποτα.
Κατάφερε μόνο να λατρεύει την ασχήμια του, όπως κάνουν οι γέροντες.
©️2024 Christpher Triantis
Αρθρογράφος * Λογοτέχνης
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα