Ερωτικό Instantane – Ερωτικό Παιχνίδι –

Ερωτικό Instantane

Η Λένα και η Μαρίνα είναι φίλες από παιδιά, με έναν πολύ δυνατό δεσμό. Είναι αχώριστες χωρίς μυστικά.
Όμως, τα πράγματα αρχίζουν να αλλάζουν όταν ο Άρης εμφανίζεται στη ζωή τους. Ψηλός, γοητευτικός και αινιγματικός,
καταφέρνει να κερδίσει την προσοχή τους σχεδόν αμέσως. Ο Άρης φλερτάρει ανοιχτά με τη Λένα, κάνοντάς τη να νιώθει
ιδιαίτερη και ξεχωριστή, ενώ παράλληλα είναι πολύ προσεκτικός με τη Μαρίνα, την οποία φαίνεται να θαυμάζει
για την σοβαρότητά της.
Καθώς οι μέρες περνούν, οι δύο κοπέλες καταλαβαίνουν ότι νιώθουν για εκείνον κάτι περισσότερο από φιλία.
Η Λένα, με την παρορμητική φύση της, τον πλησιάζει περισσότερο, ενώ η Μαρίνα, με τη στοχαστική της προσέγγιση,
πιστεύει ότι μπορεί να έχει μαζί του κάτι πιο ιδιαίτερο.
Αυτό που δεν αντιλαμβάνονται όμως, είναι ότι ο Άρης δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για καμία τους. Τρέφει απλά
τη ματαιοδοξία του και απολαμβάνει το γεγονός ότι έχει καταφέρει να μπερδέψει τις δυο φίλες και να τις κάνει
να αγωνιούν για την προσοχή του. Του αρέσει να βλέπει τη Λένα να γελάει με τα ανόητα αστεία του και να γίνεται
πιο τολμηρή για να τον εντυπωσιάσει, ενώ παράλληλα τον ενθουσιάζουν οι συζητήσεις με τη Μαρίνα, προσποιούμενος έναν
ενδιαφέροντα συνομιλητή και ας μην καταλαβαίνει λέξη από αυτά που του λέει η κοπέλα.
Μια νύχτα, η ένταση κορυφώνεται σε ένα μπαράκι, όπου συναντιούνται και οι τρεις για ποτό. Η Λένα, κουρασμένη
από το παιχνίδι, τον προκαλεί να πάρει μια απόφαση:
“Άρη, πρέπει να μας πεις τι νιώθεις. Δεν μπορείς να συνεχίσεις έτσι.”
Η Μαρίνα, ήρεμη αλλά ταραγμένη εσωτερικά, προσπαθεί να κρατήσει την ψυχραιμία της, ενώ βαθιά μέσα της ελπίζει
ότι αυτή είναι η επιλογή του.
Ο Άρης, όμως, γελάει με μια κυνική αυτοπεποίθηση.
“Κορίτσια, γιατί να διαλέξω; Είμαι καλά και με τις δύο σας.”
Η ματαιοδοξία του ξεχειλίζει ξεδιάντροπα. Είναι φανερό ότι δεν νοιάζεται πραγματικά ούτε για τη Λένα,
ούτε για τη Μαρίνα. Στην πραγματικότητα είναι ένας αρρωστημένος νάρκισσος.
Η Μαρίνα ένιωσε αμέσως αποστροφή. Όλες οι ψευδαισθήσεις για τον Άρη έσπαγαν σαν γυαλί σε δευτερόλεπτα.
Έστρεψε το κεφάλι της προς τη Λένα για μια στιγμή και είδε την αγωνία για την επιλογή στα μάτια της.
«Λένα, στον χαρίζω!» είπε με φωνή που έτρεμε από θυμό. «Όλος δικός σου!»
Χωρίς να περιμένει απάντηση, γύρισε απότομα την πλάτη της και άρχισε να φεύγει, θέλοντας να αφήσει πίσω της
όχι μόνο τον Άρη, αλλά και όλη την άβολη και γελοία κατάσταση.
Ο Άρης, σαστισμένος, ένιωσε τον έλεγχο να του ξεφεύγει. Με τίποτε δεν ήθελε να χάσει τη Μαρίνα.
«Μαρίνα, περίμενε! Εσένα θέλω» φώναξε και έτρεξε πίσω της, με το χέρι του απλωμένο για να την σταματήσει.
Την έπιασε απαλά από τον ώμο και την ανάγκασε να γυρίσει. Όταν τα μάτια της τον συνάντησαν, ήταν γεμάτα φαρμάκι,
που τον έκανε να παγώσει. Όμως, εκείνη τη στιγμή, η Μαρίνα κοίταξε πάνω από τον ώμο του. Είδε τη φιγούρα της Λένας,
να στέκεται εμβρόντητη και ακίνητη. Το πρόσωπό της, χλωμό και σφιγμένο, ήταν μια σιωπηλή κραυγή.
Τα μάτια της, γεμάτα δάκρυα, έλεγαν όλα όσα δεν μπορούσε να πει με λόγια: προδοσία, απελπισία, πόνος.
Για μια στιγμή, ο χρόνος σταμάτησε. Η φωνή της Μαρίνας έσπασε όταν ψιθύρισε:
«Τι κάνουμε; Τι επιτρέψαμε να γίνει;»
Ο Άρης, μη συνειδητοποιώντας τη θύελλα που είχε προκαλέσει, προσπάθησε να της μιλήσει, αλλά η Μαρίνα δεν τον άκουγε πια.
Το μόνο που την ενδιέφερε ήταν η φίλη της, που στεκόταν εκεί, πληγωμένη και μόνη.
Με μια ξαφνική κίνηση, έσπρωξε το χέρι του Άρη και έκανε ένα βήμα προς τη φίλη της.
«Λένα…» ψιθύρισε με σπασμένη φωνή. «Λυπάμαι… Φερόμαστε σαν ηλίθιες. Κανένας άνδρας δεν αξίζει τη φιλία μας…..»
Τα δύο κορίτσια αγκαλιάσθηκαν με δάκρυα στα μάτια. Η φιλία νίκησε.
Ο Άρης τις κοίταζε σαστισμένος Τελικά συνειδητοποίησε ότι τις έχασε και τις δυο.
Όμως ένας τέτοιος χαρακτήρας δεν θα έπρεπε να μείνει ατιμώρητος. Η θλίψη που δημιούργησε και η ταπείνωση
που προκάλεσε δεν μπορούσε να μείνουν ατιμώρητα. Σχεδίασαν να τον ξεπληρώσουν με το ίδιο νόμισμα.
Μετά από λίγες ημέρες ο Άρης δέχτηκε μια πρόσκληση για έναν καφέ, από τα δύο κορίτσια εξηγώντας τον ότι θέλουν να λύσουν τις παρεξηγήσεις και να ξεκαθαρίσουν οριστικά τα αισθήματά τους. Που ξέρεις του διεμήνυσαν.
Μπορεί και να τα βρουν και οι τρεις μαζί. Αφού ικανοποιήθηκε η ματαιοδοξία του, συμφωνεί αμέσως.
Τελικά έγινε αυτό που έπρεπε. Επικράτησε η ανίκητη γοητεία του.
Ο Άρης φτάνει στο καφέ γεμάτος αυτοπεποίθηση. Με ένα ιδιαίτερο σέξι ντύσιμο που αφήνει να φαίνεται
το εντυπωσιακό τατουάζ στο στήθος και με το πιο εντυπωσιακό του χαμόγελο, πλησιάζει με το ύφος του άντρα
που καμιά γυναίκα δεν μπορεί να του πει όχι. Όταν όμως πλησιάζει τα κορίτσια, τις βλέπει να κάθονται
χαμογελαστές στο τραπέζι παρέα με έναν κοντούλη, φαλακρό άντρα με ατημέλητο ντύσιμο.
Μπερδεύεται.
«Ποιος είναι αυτός;» σκέφτεται, χωρίς όμως να αφήσει να φανεί η ανησυχία του.
Άλλωστε αυτό το ανθρωπάκι δεν μπορεί να προκαλέσει αισθήματα.
«Άρη, έλα! Να σου συστήσουμε τον Νίκο, έναν παλιό μας φίλο, από το Πανεπιστήμιο»
λέει η Μαρίνα με ενθουσιασμό, καθώς του κάνει νόημα να πλησιάσει.
«Τον συναντήσαμε τυχαία και τον κρατήσαμε να πιεί έναν καφέ μαζί μας, αν δεν σε πειράζει.»
Τον πειράζει και τον παραπειράζει, όμως τι μπορεί να πει! Ο Άρης κάθεται χαμογελαστός
και με όλη την αυταρέσκεια στο ύφος του. Οι δύο γυναίκες στρέφουν την προσοχή τους στο Νίκο
με τον οποίο γελούν πονηρά, καθώς αυτός, με απόλυτη άνεση, τις κάνει πρόστυχα κομπλιμέντα
με σεξουαλικά υπονοούμενα. Ο Άρης προσπαθεί να μπει στη συζήτηση, όμως οι άλλοι ούτε που τον ακούν.
Απορροφημένοι θυμούνται τα παλιά και τις πικάντικες τρέλες που έκαναν ως φοιτητές.
«Πρέπει να παραδεχτώ,» λέει ο Νίκος, κοιτάζοντας τη Λένα και μετά τη Μαρίνα,
«ότι είστε και οι δύο απίστευτα γοητευτικές απόψε. Σαν να ετοιμάζεστε να ρίξετε κάποιον,
κλείνοντας πονηρά το μάτι στον Άρη.
Ειλικρινά, δεν ξέρω ποια από τις δύο θα διαλέξω απόψε.»
Ο Άρης ανοίγει το στόμα του για να μιλήσει, αλλά πριν προλάβει να πει κάτι,
η Λένα τον προλαβαίνει γελώντας πάντα πονηρά.
«Και εμείς δεν ξέρουμε ποια από τις δύο σου αξίζει περισσότερο, Νίκο,» λέει παιχνιδιάρικα.
«Αλλά όμως ρε φίλε, έχεις έναν τρόπο να μας κάνεις να νιώθουμε μοναδικές ακόμη και όταν δεν μας επιλέγεις.»
Ο Άρης μένει να τους κοιτάζει σαν χαμένος, καθώς η συζήτηση γίνεται ακόμα πιο «θερμή».
Ο Νίκος, παίζοντας τον ρόλο του τέλεια, αγγίζει απαλά το χέρι της Μαρίνας και το φιλά, κάνοντάς την να γελάσει.
«Θυμάσαι εκείνο το χειροφίλημα που σου έδωσα τότε μαζί με εκείνο το τριαντάφυλλο στη σχολή;
Πάντα ήσουν η βασίλισσα της καρδιάς μου.»
Η Μαρίνα γελά και ρίχνει μια ματιά στη Λένα, που κρύβει το γέλιο της πίσω από το φλιτζάνι του καφέ.
«Α, Νίκο!!!, τι μου θυμίζεις τώρα!!!».
Ο Άρης, ακόμη πιο αμήχανος, ξεροκαταπίνει και προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή τους.
«Εεε… κορίτσια, μήπως να… συζητήσουμε το θέμα για το οποίο που με καλέσατε;»
Η Λένα γυρνά και τον κοιτάζει με ψυχρή ευγένεια.
«Α! Εδώ είσαι και εσύ. Έχεις δίκιο ρε Άρη, αλλά όταν σε καλέσαμε δεν ξέραμε ότι θα συναντήσουμε τον Νίκο.
Ξέρεις έχει αυτό το κάτι που τρελαίνει τις γυναίκες.»
Ο Νίκος γέρνει πίσω στην καρέκλα του και χαμογελά αυτάρεσκα.
«Αυτά μου λένε Άρη και με κάνουν να τις ερωτεύομαι. Πάντα τις άρεσε να το κάνουν και δεν ξέρω ποια να διαλέξω.
Εσύ, αλήθεια, ποια θα διάλεγες αν ήσουν Νίκος;»
Τα κορίτσια ανταλλάσσουν ένα πονηρό βλέμμα γεμάτο νόημα. Η Μαρίνα και η Λένα του κάνουν νόημα «πες εμένα», «πες εμένα».
Ο Άρης νιώθει τον ιδρώτα να κυλά στη ραχοκοκαλιά του. Προσπαθεί να κρατήσει το προσωπείο του γοητευτικού άντρα,
αλλά ο τρόπος που γελούν οι τρεις τους, η απάθεια με την οποία ουσιαστικά δεν τον κοιτούν καν
και η προφανής αδιαφορία για την παρουσία του, τον τρελαίνουν.
«Τι βρίσκουν αυτές οι θεές σε αυτόν τον θλιβερό κλόουν;».
Όταν φτάνει στα όριά του και καταλαβαίνει ότι τον κοροϊδεύουν, σηκώνεται για να φύγει.
Η Λένα τον κοιτά αδιάφορα και του λέει.
«Α! φεύγεις τόσο νωρίς; Περίμενε το γλέντι δεν άρχισε ακόμη.
Αλλά αν επιμένεις φεύγοντας πλήρωσε και τον λογαριασμό.»

©2024 Παύλος Κωνσταντινίδης
Αρθρογράφος * Συγγραφέας