Ερωτικό Instantane
Σε μιά μικρή ευέλικτη σαύρα απόγευμα Παρασκευής διάλεξα να μεταμορφωθώ
και να αποχωριστώ την “τρύπα μου” όπως συνηθίζω να αποκαλώ το ημιισόγειο διαμέρισμά μου.
Τα δελτία των καναλιών μιλούσαν για χαλασμό από βροχές, καταιγίδες, κατακλυσμούς
και καταποντισμούς. Δεν με αφορά καθώς ανά πάσα στιγμή σκαρφαλώνω σε τοίχους κι από ‘κει
κοιτάζω τον θεό κατάματα χωρίς να κινδυνεύω να πέσω σε κανένα ρείθρο πεζοδρομίου και να τραβήξω
τα πάθια του μολυβένιου στρατιώτη…
Το χρώμα μου φαιό με γκρίζες αποχρώσεις, ασορτί με το χειμωνιάτικο μολυβί του ουρανού
και με τις καρδιές των ανθρώπων. Ποτέ οι βόλτες μου δεν είναι άσκοπες.
Πάντα κάτι έχω στο νου μου. Εσένα απόψε. Διάλεξα να ανέβω την Ακαδημίας.
Πλατεία Κάνιγγος. Φτάνουν τα λεωφορεία γεμάτα με επιβάτες ταλαίπωρους από τα δυτικά προάστια.
Είσαι πανέξυπνη κι έχεις χιούμορ δολοφονικό. Γι’ αυτό σε ερωτεύτηκα πρωτίστως.
Τώρα μου φάνηκε πως σε είδα πίσω από ένα ζευγάρι βιαστικές, χυτές γάμπες,
μέσα από κάλτσες διάφανες στο χρώμα του πάγου, με ραφή στο πίσω μέρος.
Παρακολουθώ τον βηματισμό τους. Τσου, δεν είναι οι δικές σου.
Εσύ έχεις ένα βήμα πιο ανάλαφρο, πιο αλέγκρο.
Ώρες ώρες θαρρώ πως πετάς γλυκιά μου. Γέλασα κάτω από τα μουστάκια μου
όταν μου είπες πως σε φωνάζουν οι φίλοι σου.
Μετά σκέφτηκα πως, όντως, η σχέση σου με τη γυμναστική πρέπει να είναι αγαπησιάρικη.
Διάλεξα το δεξί πεζοδρόμιο της οδού Ακαδημίας καθώς ο δρόμος προχωράει
να συναντήσει το τρίπτυχο των ελληνικών γραμμάτων: Ακαδημία, Πανεπιστήμιο,
Εθνική βιβλιοθήκη. Πήρε να νυχτώνει, πολλή κίνηση στο δρόμο και στα πεζοδρόμια.
Έχασε το χρωματικό της ενδιαφέρον η πόλη. Χάθηκε και ο όγκος των κτιρίων.
Οι διαβάτες ψάχνουν στα στολίδια που κοσμούν τις βιτρίνες και τα σουβλατζίδικα,
νότες χαράς. Τζίφος. Πιάνο βιολί ξεκούρντιστα. Μια ζωή περιμένω την επανάσταση του νέον.
Καρτεράω με ανυπομονησία τη στιγμή που σε παραπέτο από παράθυρο ξενοδοχείου
“της μισής ώρας” θα μου φανερωθεί μια κοπέλλα καθιστή με την πλάτη ακουμπισμένη
σε τοίχο πλαϊνό να διαβάζει ανέμελη… Και λίγο πιο πέρα η φωτεινή πινακίδα
του ξενοδοχείου θα αλλάζει χρώματα με λύσσα, μέσα από μια παγχρωμία ηδονική.
Στα δεξιά μου ορθώνονται λαμαρίνες από δημόσια έργα.
Απόηχοι από κομπρεσέρ και εκσκαφείς κρέμονται από τα ηλεκτροφόρα σύρματα των τρόλεϋ
κι οι διαβάτες ενοχλημένοι συνεχίζουν με πείσμα τις διαδρομές τους κάθετα και παράλληλα
με το οδόστρωμα. Τη νύχτα η πόλη χάνει το ανάγλυφό της. Σπρώχνει τη ζωή μέσα στα σπίτια.
Ωστόσο οι ανηφόρες της πόλης μαλακώνουν, το λαχάνιασμα εξαφανίζεται σταδιακά.
Περνάω μπροστά από ένα σουβλατζίδικο. Όρθιοι στους έξω πάγκους δυο ερωτευμένοι
σκυμμένοι πάνω από μια τεράστια μερίδα, ταΐζουν ο ένας τον άλλο στα χείλη.
Αποθηκεύω την όμορφη εικόνα στο κατάλληλο κουτάκι του εγκεφάλου μου για το βράδυ,
όταν θα εχω ξαπλώσει για να δω όνειρα γλυκά και σοροπιαστά. Ίσως να δω κι εσένα.
Πάλι, ένα ζευγάρι πόδια με ξελογιάζουν. Αντρικά τούτη τη φορά.
Είναι το υπέροχο κασμίρι που τα ντύνει.
Αμέσως φαντάζομαι τον εαυτό μου καθισμένο σε ένα επίσημο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι
με μιά πελώρια γαλοπούλα στην πιατέλα, στη μέση του τραπεζιού και ασημένια καντηλέρια.
Όλοι αφοσιωμένοι στην καταβρόχθιση της γαλοπούλας.
Κι εμείς επωφελούμαστε να συνδιαλεγόμαστε με αγγίγματα κάτω από το τραπέζι.
Οι πρώτες σταγόνες της βροχής σημαδεύουν το σκονισμένο πεζοδρόμιο.
Οι διαβάτες έχουν αραιώσει δραματικά και τα αυτοκίνητα έχουν πυκνώσει.
Κάποιες σταγόνες τυφλωμένες από τους προβολείς των αυτοκινήτων πέφτουν στις ρόδες τους…
Από ένα ανοιχτό παράθυρο αυτοκινήτου ακούγεται σαν έκτακτη είδηση το μακελειό στο Μαγδεμβούργο…
Μέρες χρονιάρες… Δεν έχω διάθεση. Παίρνω το δρόμο της επιστροφής.
Κι αν δεν σε βρω να με περιμένεις όρθια, ακουμπισμένη στην στυλ Empire σεκρεταίρ μου,
με τη γοητεία σουφραζέτας κι ένα κατοστάρι τσιγάρο ανάμεσα στον δείκτη και τον αντίχειρά σου,
δεν πειράζει. Άνθρωπος πια, θα σε περιμένω στο όνειρό μου…
©2025 Δημήτρης Κανελλόπουλος
Αρθρογράφος * Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα