Εικαστικό έργο * σχολιασμός – Γ Υ Ν Α Ι Κ Α –

Ποίημα

ΓΥΝΑΙΚΑ

ήτανε ηλιόλουστη θαρρώ η μέρα που σε είδα
πίσω από τα φυλλόδεντρα ανέμελη παιδούλα
έπαιζες με τις κούκλες σου κερνούσες τσάι και γάλα
καμάρωναν τις μπούκλες σου οι θείες μες τη σάλα

ξεμύτισες στη θάλασσα σχεδόν γυναίκα μοιάζεις
ροζ κοκκινάδια και κραγιόν έμαθες δα και βάζεις
τ αγόρια σε θαυμάζουνε και στη καρδιά η τρέλα
όνειρα μέσα στο μυαλό ξεφωνητά και γέλια

κάποιο φθινόπωρο θαρρώ κρατώντας δυο λουλούδια
λύγισες από έρωτα ακούγοντας τραγούδια
αγάπησες και πόνεσες δεν τα χες σαν παιδούλα
γιατί άραγε ο έρωτας τρυπάει την καρδούλα

αργότερα χειμώνιασε στεφάνι στα μαλλιά σου
κι ο άντρας πού ναι δίπλα σου κρατάει τ όνειρά σου
λευκό φοράει πουκάμισο τη νύφη του στα χέρια
σφιχτά κρατάει και κλάψανε του κόσμου όλα τ αστέρια

κι ένα ξημέρωμα ζεστό πνιγμένη στον ιδρώτα
κρατάς στα στήθια ένα μωρό δεν είσαι σαν και πρώτα
κι όλα αλλάξαν ξαφνικά και γίναν όλα ένα
οι πόνοι χάθηκαν μεμιάς και τ άσχημα κανένα

κι όσα και χρόνια κι αν περνούν θά σαι εδώ κοντά του
αιώνια και ακίνητη μητέρα και γυναίκα
θά χεις τον ήλιο στην καρδιά στεφάνια στα μαλλιά σου
και δυό φιλιά που σφράγισαν τα έρμα γηρατειά σου.

©2024 Φωτεινή Βουτσά
Αρθρογράφος – Συγγραφέας – Εικαστικός
Heartmade Byfofi