Διάλογοι
Κάποτε, ως υπεύθυνη βιβλιοπαρουσίασης σε περιοδικό ποικίλης ύλης, πήρα την πρωτοβουλία
να προτείνω μία “Σελίδα” η οποία θα “φιλοξενούσε” ανώνυμες επιστολές από κόρη προς μητέρα
και το αντίθετο.
Αυτό θα ήταν μια ευκαιρία για πολλά νεαρά κορίτσια, αλλά και μανάδες, να εκφράζουν-ανώνυμα-όλα όσα
δίσταζαν να πουν ανοιχτά η μία προς την άλλη, θετικά ή αρνητικά. Πολλές από αυτές τις επιστολές,
περιείχαν όμορφα συναισθήματα και σκέψεις, που δεν εκφράστηκαν ποτέ. Κι άλλες, τόση οργή, πίκρα
και συχνά απόγνωση, που ήταν αδύνατον να δημοσιευτούν με το λεξιλόγιο που χρησιμοποιούσε η αποστολέας.
Έπρεπε, όμως, να δημοσιευτούν! Περιείχαν “αλήθειες” που καλό θα ήταν να τις προσέξουμε όλοι μας.
Πήρα, λοιπόν, την πρωτοβουλία να διασκευάζω τις επιστολές, δίνοντάς τους λογοτεχνική δομή,
κρατώντας τον πυρήνα της αλήθειας τους.
Εύχομαι, οι “διασκευασμένες” επιστολές, να γίνουν τροφή για προβληματισμό, για σκέψη
και αυτοκριτική σε όλους μας!
Με αγάπη για τις “κόρες”, που θα γίνουν και “μητέρες”,
Μαίρη Μάκρα
=======
Γράφει η κόρη!
***
Μητέρα!
Αγωνίζομαι! Όχι για να δημιουργήσω κάτι σπουδαίο, μα για να τα βγάλω πέρα με τις φοβίες
που μου φόρτωσες.
Τρέμω, σου λέω, μπροστά στο ενδεχόμενο να χάσω τον ύπνο μου, να μην τραφώ καλά,
μήπως αρπάξω μικρόβια, μήπως κουραστώ, μην κρυώσω, να πάρω φάρμακα,
να μην πάρω φάρμακα, να πεθάνω, μαμά!
Κι αν όλοι με ονομάζουν φρόνιμο και συνετό κορίτσι, το δέχομαι για να καμαρώνεις εσύ.
Είμαι το «αποτέλεσμά» σου, μα δεν το εκτιμώ. Έχω την σκέψη σου, μα δεν βρήκα ποτέ τη δική μου.
Δανείστηκα το «εγώ» σου, που με υποστυλώνει ως πατερίτσες και πνίγομαι.
Είμαι νευρωτική; Είμαι φρόνιμη; Είμαι μια δύναμη ή παρέμεινα η σκιά σου;
Δεν έχω πια μέτρο για να κρίνω. Ξέρω μόνο πως πάλι θα καταφύγω κοντά σου για μια απάντηση.
Κι ενώ εσύ θα αρπάζεις τα ηνία της ζωής μου και θα χαμογελάς στο μέλλον, εγώ θα περιμένω να πέσει
η νύχτα για να κρυφτώ στο σκοτάδι και να ουρλιάξω «Θεέ μου, κουράστηκα να επιβιώνω! Θέλω επιτέλους
να μάθω να ζω!»
Η κόρη σου.
=======
Μητέρα,
πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού θα σου αφήσω ένα βιβλίο. Τίτλος του είναι:” ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΠΡΩΤΑ”.
Συγγραφέας του, η Κριστιάν Ροσφόρ. Αν σου μείνει λίγος χρόνος, δάβασέ το.
Αν όχι, ρίξε μιά ματιά τουλάχιστον στο απόσπασμα που αντέγραψα για σένα. Είναι ένα γράμμα,
από τα παιδιά προς τις μητέρες όλου του κόσμου και λέει:
” Αγαπημένες μητέρες,
δεν νιώθουμε ποτέ ότι μας αγαπάτε. Νιώθουμε, ότι είμαστε πράγματα, αντικείμενα…
και ότι, ναι, δεν μας αγαπάτε. Μπορεί να το διακηρύσσετε παντού, αλλά το μόνο
που “φωνάζετε” με την κάθε σας λέξη είναι: BOHΘEIA!!!
Βοήθεια, γιατί ολόκληρο τον εαυτό σας τον δώσατε σ΄εμάς.
Ολες τις επενδύσεις σας τις κάνατε μέσα από εμάς, τα παιδιά σας.
Πότε, επιτέλους, θα πάψετε να μας θεωρείτε προεκτάσεις σας (ή αλυσίδες σας) και
να μας δείτε σαν άτομα; Θεωρώντας μας “κτήμα σας” γινόσαστε κι εσείς αλυσοδεμένο “κτήμα”.
Λύστε μας!
Μη σφίγγετε περισσότερο τον κόμπο που μας δένει. Οπλίστε μας! Βοηθήστε μας να ανακαλύψουμε
τις δυνάμεις μας!
Μη μας κάνετε “φιλαράκια σας”.
Δεν είναι αυτός ο τρόπος που θα μας βοηθήσει να βγούμε στη ζωή.
Αφήστε τις δηλώσεις, “το δικό μου παιδί” και δεχτείτε να μας αγαπήσετε σαν αδερφές σας
και αδερφούς σας. Δεν πρόκειται ποτέ να απελευθερωθούμε, αν δεν μας βοηθήσετε.
Κι εσείς δεν θα είστε ποτέ ελεύθερες, αν δεν αποχτήσουμε εμείς την αυτογνωσία μας,
που θα μας οδηγήσει στην ελευθερία.( Κι ελευθερία δεν είναι η αναρχία μας!).
Μόνο τη στιγμή που θα πάψετε να μας κρατάτε, η καθεμιά, σαν “τη μοίρα της”,
“ολόκληρο τον κόσμο της”, τον “θησαυρό της”, την “ευτυχία της”…τη στιγμή που θα μας
μιλήσετε σαν άνθρωπος σε άνθρωπο, σαν καταπιεσμένος σε καταπιεσμένο,
μόνο τότε θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τα κοινά δεσμά.
΄Ολες οι γυναίκες, όλα τα παιδιά κι όσοι μας αγαπούν σαν άτομα. Εσείς κι εμείς πορευόμαστε
μαζί στην αντίσταση προς την άγνοια! Όταν φτάσουμε σε αυτό το σημείο, θα μπορέσουμε
να μιλήσουμε για αγάπη. Προς το παρόν ζούμε την αντιπαράθεση! Χωράει η αγάπη εκεί;…”
Γειά και χαρά, τα παιδιά σας!…”
* Και για την αντιγραφή από το βιβλίο,
η κόρη σου!
©2025 Μαίρη Μάκρα
Αρθρογράφος * Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα