Αφήγημα – Χρόνια Παιδικά –

Αφήγημα

…Και σαν έρχονται στο νου οι θύμησες απ’ τα περασμένα χρόνια, περνοδιαβαίνεις μαζί τους
το περβόλι το γιομάτο ευωδιές…
Βρίσκεσαι στις παιδικές ολόχαρες αυλές, κι εκεί, ακούς τραγούδια ξέγνοιαστα, φωνές ακούς
γλυκόλαλες παιδιών, φίλων των παιδικών σου χρόνων…
Σε μιας κούνιας με σκοινί στο δέντρο κρεμασμένης, κύματα ζωής να σε σκεπάζουν κι οι άνεμοι
που πέρασαν αφήνοντας τα σημάδια τους να μην σε φοβίζουν….
Να έχεις του πεύκου τη μυρουδιά στη μύτη σου ακόμα, το ζωής τη ροή…
Τις ακακίες βαθιά σου ριζωμένες, να ευωδιάζουνε την άνοιξη και να τραγουδούν τα βράδια,
άρωμα θεσπέσιο απλώνοντας σαν μιαν αγκαλιά μεγάλη…
Στην αλάνα τριγυρνάς της γειτονιάς, κι οι φίλοι όλοι να σε φωνάζουν, να τρέχεις στο κυνηγητό
και στου κρυφτό να στέκεσαι την πόρτα, κι’ όλοι μαζί ξεφωνίζοντας, γελώντας, τραγουδώντας
και κλαίγοντας πολλές φορές, γιατί πέφτοντας κτυπήσαμε, η γιατί μαλώσαμε με την καλλίτερή μας φίλη…
Κι’ αυτή, σκληρή να σε κοιτά με βλέμμα κοφτερό σπαθιού… Και πάλι να’ ρχεται να σ’ αγκαλιάζει
και το κλάμα να γίνεται κλάμα χαράς!
Σ’ αυτό το περβόλι των παιδικών σου χρόνων, χορεύεις με ξεγνοιασιά, μην γνωρίζοντας τα προβλήματα
που σε προσμένουν, παίζοντας βόλους, αμάδες, μπερλίνα. Αγάλματα παίζοντας και γελώντας το παιχνίδι να χαλάς…
Ο Βεζίρης έρχονταν κι’ αυτός με τη σειρά του, κι’ ω, τι αγαλλίαση που ένοιωθε, σαν πρόσταζε
το κάθε τι να κάνεις, και κυρίως να σου ρίχνει ξυλιές με βίτσα απ’ τη λυγαριά…
Βλέπεις, τ’ αγόρι που στέκεται κοντά σου, να σε λατρεύει, προστατεύοντάς σε από τους άλλους
και παίρνοντας το μέρος σου, σε κάθε ζαβολιά, δεν άντεχε να σε βλέπει να κλαις, σου σκούπιζε τα δάκρυα,
χάιδευε τα μαλλιά σου…
…΄Κει, σ’ αυτό το περιβόλι οι χαρές δεν σταματάνε, κι’ ας έχουν έρθει λύπες απρόσμενες
που τη ζωή σου ανάποδα γυρίσαν… Κι’ ας ήρθαν λύπες και χαρές των ύστερων των χρόνων…
Στο περβόλι βρίσκεσαι των παιδικών σου χρόνων, χωρίς να νοιάζεσαι για τίποτα
και πολλές φορές οι φόβοι σου ας βρίσκονταν κι’ αυτοί εκεί!…
Φόβοι, που ρίζωσαν που υπήρξαν, ακούγοντας ανεπίτρεπτα για την παιδική ψυχούλα,
που κάθε παιδί τα ζούσε τότε, ακούγοντας απ’ τους μεγάλους που ζήσαν τα ανελέητα απ’ τον πόλεμο εκείνον του ’40…
Φόβοι, που μαζεύονταν και στέριωναν και σ’ ακολουθούσαν στην ύστερη ζωή σου!!!
Τι μαγεία απλώνονταν σαν άνθιζαν τα γαϊδουράγκαθα, μ’ αυτό το υπέροχο μωβ λουλούδι
κι’ εκεί μαζεύονταν οι χρυσόμυγες κι’ οι μέλισσες, μα κι’ εμείς που πιάναμε τις χρυσόμυγες,
μαγευτικές βλέποντάς τες σαυτό το χρυσοπράσινο χρώμα τους… σε σπιρτόκουτα τις βάζαμε με λίγη ζαχαρίτσα….
Μα, σαν γυρίσεις στο περβόλι αυτό των παιδικών σου χρόνων, νοιώθεις την ευτυχία διάχυτη,
που την έζησες, την είχες και χάθηκε μαζί με την αθωότητά σου…
Χρόνια όμορφα, παιδικά, που έρχονται στη μνήμη, ας ήταν χρόνια δίσεκτα και φτωχικά της εποχής εκείνης.
Δεν συγκρίνονται με τίποτα με τα πλούτια όλου του κόσμου!

©️2025 Christina Mytilineou – Iakovidou
Αρθρογράφος * Λογοτέχνιδα