Αφήγημα – Έρωτας Τσιγγάνος Νο 2 –

Αφήγημα

Ένας άντρας τόσο δυνατός, συγχρόνως μοναχικός στους πόνους που τον βασανίζουν.
Παλεύει τους δαίμονες του και το ουρλιαχτό της ψυχής του
σου κόβει την ανάσα…
Ένας άντρας που αγαπά μ’ έναν τρόπο μοναδικό, ξεχωριστό.
Πρόσεξε…δεν σε αρνείται, έχει νιώσει την αγάπη σου.
Ίσως θεωρεί πως έτσι σε προστατεύει.
Μείνε λίγο στη σκιά του…κι όταν έρθει η ώρα να νικήσει τις ερινύες και να περάσει
τις συμπληγάδες πέτρες, σαν φωτιά θα λάμψει κι ο φωτεινός του φάρος να γίνεις.

Ξέρεις…οι πληγές για να επουλωθούν χρειάζονται το κατάλληλο φάρμακο.
Η αγάπη και η πίστη!
Σωτηρία ψυχής και καρδιάς!
Δυο άνθρωποι που η μοίρα
τους οδηγεί στο μονοπάτι της ένωσης.
Ένα ζευγάρι που τους ενώνουν κόκκινες κλωστές σιωπής και έρωτα…

Εκείνος σαν μυθικός Οδυσσέας,
εκείνη ως σύγχρονη Πηνελόπη.
Σκέψου πόσο θεαματική μπορεί να γίνει η αναγέννηση, σε μια νέα πύλη ζωής, ίσως τρομακτική.
Ας μη ξεχνάμε πως η πιστή Πηνελόπη ύφαινε την μέρα ένα ύφασμα που κάθε βράδυ το ξήλωνε,
περιμένοντας τον Οδυσσέα της να έρθει απ’ τις πολεμικές του περιπέτειες.
Θα έρθει, γιατί ένας άντρας που σε κοιτά στα μάτια γίνεται ο νικητής της καρδιάς σου.
Είναι κάτι έρωτες τόσο δύσκολοι μα και δυνατοί. Με εμπόδια και βάσανα.
Ζεις και αναπνέεις στο σαράι της ψυχής του. Υπάρχει κι ανασαίνει στον οντά της καρδιάς σου.

Μαγκάβα τουτ… Ντουκάβα τούκε μπουτ…
*Η πριγκηπέσσα κι ο πασάς
θλιμμένοι στέκουν τώρα.
Θα περάσει η θύελλα
θα σταματήσει η μπόρα;
Το κάρμα γίνομαι
και το κισμέτ εσύ είσαι.
Μια αγκαλιά κι ένα φιλί
θα σου προσφέρω, ζήσε.

Ας έρθει εκείνη η στιγμή
που εσύ θα μ’ αγκαλιάσεις,
ότι ζητάς και λαχταράς
δικό σου, μη διστάσεις.

©2025 Αναστασία Γεωργακοπούλου
Αρθρογράφος * Συγγραφέας – Στιχουργός