Ερωτικό Instantane
Το όνομά της δεν το είχαν συνηθίσει, ήταν πάντα «κορίτσι», «αγαπημένη», «ένα πέρασμα» σε λόγια
που έμοιαζαν με σκιά. Τα βράδια της περνούσαν σε ρούχα που δεν της ταίριαζαν,
σε σιωπές που δεν καταλάβαινε πώς μαζεύονταν γύρω από τη μέση της σαν λυγισμένα σύρματα.
Εκείνος, με το χαμόγελο που ήξερε να φοράει σαν μάσκα, της υποσχόταν κόσμους.
Της υποσχόταν στοργή με φωνή που έτρεμε μόνον όταν δεν τον κοίταζε κανείς.
Ήταν σαn να τη μετρούσε κάθε φορά με τα δάχτυλά του, όχι για να τη διαφυλάξει, αλλά για να βρει
πού έχει ρωγμές. Κάποια βδομάδα την έπαιρνε ψηλά, την έκανε να πιστέψει ότι άξιζε.
Την επόμενη, την έβαζε σε “βιτρίνα”, την έκρυβε στα λόγια του και την έβγαζε στα μέρη
όπου μπορούσε να δείξει την κυριαρχία του. «Είναι δική μου», έλεγε σιωπηλά με κάθε χειρονομία
και οι χειρονομίες του ήταν μικρά τελετουργικά αφαίρεσης.
Μα μέσα της άναβε κάτι που δεν ήξερε να ονομάσει, μια απλή, ανυπεράσπιστη φλόγα που ζητούσε
μόνο δύο πράγματα, να την αγγίξουν χωρίς όρους και να την ακουμπήσουν με αλήθεια.
Εκείνος έδινε αγγίγματα που έμοιαζαν με υποδείξεις· της έδινε ρόλους.
Εκείνη, χωρίς να ξέρει καλά πώς, βρήκε αλλού το χάδι που δεν της είχαν δώσει,
τη φωνή που δεν ακούστηκε στο τέλος των μακρών νυχτών.
Ο άντρας αυτός φορούσε τη δημόσια αθωότητα σαν στολή. Πίσω από ταμπέλες και λέξεις καλοσύνης,
υπερασπιζόταν γυναίκες στις παρέες, μιλούσε για δικαιοσύνη σαν να ήταν δικιά του αποκλειστικότητα.
Κανείς δεν είδε στα πάρκα τα βλέμματα σκλήρυναν, τις κινήσεις που έγιναν βίαιες
όταν κανείς δεν παρακολουθούσε.
Εκείνη, την πρώτη φορά που είδε το πρόσωπό του έτσι.. σκληρό, απωθητικό, αδειανό
από κάθε θερμότητα, κατάλαβε ότι η μάσκα την έπνιγε.
Την έβγαλε μια νύχτα στο παλιό πάρκο με τα σκισμένα παγκάκια. Η πόλη μύριζε βροχή και το φως
των φαναριών έκοβε τις σκιές σαν λεπίδα. Εκείνος την κράτησε σφιχτά, όχι για να την προστατέψει
αλλά για να τη δείξει, σαν τρόπαιο που ανήκε σε κάποιον που διψάει για αναγνώριση.
Το πιο πονηρό ήταν πως στα λόγια του έψελνε άμυνα· στα μάτια του έγραφε τόσα πολλά
που κανένα ψέμα δεν μπορούσε να καλύψει.
Την επόμενη μέρα, όταν μια άλλη φωνή της πρόσφερε προσοχή χωρίς συμφέρον, χωρίς θέατρο,
κάτι μέσα της, ξερό και μαλακό μαζί, άναψε. Δεν ήταν μεγαλεπήβολη αγάπη, ήταν μικρή, πρακτική,
σαν ένα χέρι που ακουμπά στον ώμο όταν έχεις κρυώσει. Της έδινε λόγια που δεν ζητούσαν αντάλλαγμα,
χάδια που δεν μετρούσαν την αξία της σε σιωπές.
Την έκανε να νιώσει γυναίκα με τρόπο που δεν ήταν επίδειξη αλλά παρουσία.
Το να αγαπήσει σημαδεύει· σημαίνει να βάλεις την καρδιά σου εκτεθειμένη σ΄ένα ρίσκο
που ονομάζεται εμπιστοσύνη. Κι όταν το ρίσκο ανταμείβεται, η αλλαγή είναι τόσο ορατή που τρομάζει
τους ανθρώπους που ζουν από την αδυναμία των άλλων. Εκείνος το κατάλαβε και έχασε την ψυχραιμία του.
Τα ξεσπάσματά του έγιναν λιγότερο προσεκτικά· η επιλογή του να την εκθέτει δημόσια
έγινε μέθοδος εκδίκησης. Η μάσκα του έπεσε και το αληθινό πρόσωπο φάνηκε, ένα πρόσωπο
που ήξερε να καταστρέφει εκεί όπου είχε χτίσει εξουσία.
Αυτή έφυγε, όχι μια θεαματική φυγή αλλά μια απόφαση που πήρε μέρα με τη μέρα.
Άρχισε να μαζεύει τις μικρές τις βεβαιότητες, φίλες που πίστευαν τα λόγια της, δουλειά
που δεν μπορούσε να πάρει κανείς, νύχτες που κοιμόνταν χωρίς να φοβάται τη σκιά του.
Και όταν έπεφτε η νύχτα, κάποιος την πλησίαζε πάλι με σεβασμό, δεν ήθελε να την κατακτήσει,
ήθελε να τη συνοδεύσει. Κι εκείνη, με την καρδιά της ανοικτή αλλά προσεκτική, έμαθε να δίνει
και να δέχεται αγάπη που δεν ήταν φως θεατρικό αλλά καθαρό και ζεστό.
Όλα τα παραμύθια δεν έχουν ευτυχή τέλος· αλλά υπάρχουν αλήθειες που δεν παραγράφονται.
Να φεύγει κανείς εγκαίρως. Να μην αφήνει κανέναν να πλάθει την ταυτότητά του από φόβο.
Η αγάπη δεν είναι δικαιολογία για πόνο.
Όταν ένας άνθρωπος δείχνει το βίαιο του πρόσωπο, είτε πίσω από μάσκα είτε απροκάλυπτα,
η έξοδος δεν είναι προδοσία αλλά διάσωση.
Και μ΄ένα απλό μήνυμα που ίσως φαίνεται κρύο αλλά είναι αναγκαίο, πριν η φλόγα γίνει στάχτη, φύγε.
Πάρε μαζί σου ό,τι σε κάνει άνθρωπο, τη φωνή σου, το σώμα σου, τη δυνατότητα να αγαπήσεις ξανά.
Αν ποτέ νιώσεις ότι απειλείσαι, υπάρχει βοήθεια· μίλησε σε φίλους, σε υπηρεσίες, φώναξε.
Η αγάπη θα΄ρθει… και όταν έρθει, ας είναι ελεύθερη.
©️2025 Ανδρέας Παναγιωτάκης
Αρθρογράφος * Συγγραφέας * Δημοσιογράφος
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα