Διήγημα
Η Αμαλία πήρε επιτέλους την απόφαση!Αρκετά ανέχτηκε τις απιστίες του.
Τηλεφώνησε σ έναν δικηγόρο που αναλάμβανε διαζύγια.
Το ραντεβού κλείστηκε για το επόμενο πρωί.
Ήπιε λίγες γουλιές απ’ το καφεδάκι της κι έφυγε.
Ο Αντρέας είχε ήδη πάει από νωρίς στο γραφείο του,η σημερινή μέρα ήταν φορτωμένη με πολλές επαγγελματικές υποχρεώσεις.
Ένας πετυχημένος δικηγόρος με πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό του!Μόνο η αρραβωνιαστικιά του παραπονιόταν για την έλλειψη χρόνου.
Η αλήθεια ήταν πως ο Αντρέας ένιωθε εγκλωβισμένος σε αυτή τη σχέση κι έψαχνε μια αφορμή για να διαλύσει τον αρραβώνα τους.
Βυθισμένος στις σκέψεις του, ξαφνικά αντιλήφθηκε μια γυναικεία παρουσία,η πελάτισσα που περίμενε…
Πολύ εντυπωσιακή γυναίκα!Χωρίς να το καταλάβει,το βλέμμα του καρφώθηκε πάνω της.Η Αμαλία ενιωσε κολακευμένη από τον τρόπο που την κοιτούσε.
Μετά από τις απαραίτητες συστάσεις κι εξηγήσεις,για τον λόγο που βρισκόταν εκεί,η Αμαλία κάθισε χαλαρά στην πολυθρόνα,απέναντι από το γραφείο του, αφήνοντας αυθόρμητα να φανούν οι γαμπες της,μέσα απ’το αέρινο φόρεμα της!
Το βλέμμα του Αντρέα ήταν σα να χάιδευε εκείνα τα υπέροχα πόδια…
Έμεινε να την κοιτάζει ασυναίσθητα, επίμονα, λαίμαργα.Αυτη η γυναίκα διέθετε μια ομορφιά εξωτική,απεπνεε ένα μοναδικό, φλογερό ταμπεραμέντο,που ξεχείλιζε από κάθε της ματιά,από κάθε της κίνηση.
“Αντρέα συγκρατήσου!Είναι αντιδεοντολογικό.”
Τη σκεφτόταν συνέχεια!
Η έκβαση του διαζυγίου ήταν θετική για την Αμαλία.Ελευθερη γυναίκα πια κι ο δικηγόρος δε μπορούσε να τη βγάλει απ’ το μυαλό του, κυριαρχούσε μόνιμα στις σκέψεις του.
Λίγες μέρες μετά το διαζύγιο της βρέθηκε καλεσμένη στο γάμο μιας φίλης ,όταν έκπληκτη έπεσε πάνω στον Αντρέα.
“Αχ!Κύριε δικηγόρε μου…τι σύμπτωση.”
“Ελπίζω ευχάριστη Αμαλία μου!”
“Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο.”
“Αχ,Αμαλία μου,ήθελα να σε δω!”
“Αχ,κύριε δικηγόρε μου,κι εγώ.”
Έπαιζαν μεταξύ τους ένα ευχάριστο παιχνίδι φλερτ,που γρήγορα κατέληξε σ ένα ονειρικό ειδύλλιο.
Εκείνο το βράδυ του γάμου, έφυγαν μαζί.
Στη διάρκεια της διαδρομής,εκείνος της κρατούσε απαλά το χέρι,ενώ εκείνη άρχισε να του χαϊδεύει τρυφερά τα μαλλιά.
Κάποια στιγμή,ο Αντρέας ένιωσε την ανάγκη να τη φιλήσει.
Τότε,σταμάτησε το αυτοκίνητο,την αγκάλιασε με δύναμη και πλησίασε τα χείλη του στα δικά της.
Το φιλί της είχε μεθυστική γεύση,τον πλανεψε,τον συνεπήρε.
Έζησαν αμέτρητες βραδιές πάθους.
Πλημμυριζε ο έρωτας καθώς έσμιγαν τα κορμιά τους.Τα κύματα του πόθου προσέδιδαν μια μοναδική, ευωδιαστή γλυκύτητα.
Κάθε φορά που του έλεγε
“Αχ, κύριε δικηγόρε μου.” ,εκείνος έλιωνε!
Ο έρωτας του για την Αμαλία,ήταν αφορμή κι αιτία για να χωρίσει με την αρραβωνιαστικιά του.
Ο Αντρέας και η Αμαλία είχαν έναν ολοκληρωτικά παθιασμένο έρωτα, γεννημένο στις φλόγες.
Μια φωτιά που τους έκαιγε και τους δυο!
©️2024 Αναστασία Γεωργακοπούλου
Αρθρογράφος – Στιχουργός – Συγγραφέας
Απόσπασμα βιβλίου ,
“Ανάσες Αγάπης “/Εκδόσεις Γλαύκα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα