Διηγηματική Ιστορία
Σάββατο απόγευμα. Καλοκαίρι! Στον κήπο του Μεγάρου Μουσικής.
Μαζί με τη δεκάχρονη, μονάκριβή μου κόρη, που τόσο αγαπώ.
Χορεύουμε στους ρυθμούς μιας παιδικής μπάντας τραγούδια, μαζί με εκατοντάδες γονείς
και τα παιδιά τους. Η κόρη μου μάλιστα, χορεύει χωρίς σταματημό.
Κάποια στιγμή δεν αντέχω άλλο! Κάθομαι κάτω στο γρασίδι για να ξεκουραστώ!
Εκείνη συνεχίζει. Έχει γνωρίσει και μια παρέα συνομηλίκων και σύρονται όλα μαζί
απ’ τους ήχους της μουσικής.
Κοιτάζω γύρω μου. Ακριβώς δίπλα μας μια παρέα με τέσσερα ζευγάρια και τα παιδιά τους.
Οι μητέρες δεν θα είναι πάνω από τριάντα ετών. Χορεύουν και αυτοί, όλοι μαζί,
ξέφρενα τα τραγούδια που παίζουν οι υπέροχοι μουσικοί.
Ξάφνου, μία από τις κοπέλες σκύβει μαζί με το σύντροφό της στο καρότσι με το μωρό τους,
που μόλις έχει ξυπνήσει. Του χαμογελούν. Η νεαρή το παίρνει στην αγκαλιά της και αφού
το λικνίζει για λίγο ψηλά στον αέρα, στο ρυθμό του τραγουδιού που ακούγεται εκείνη τη στιγμή,
το δίνει στο σύντροφό της που συνεχίζει κι εκείνος να το χορεύει. Η κοπέλα κάθεται κάτω
και βγάζει από την τσάντα του μωρού της την ποδιά θηλασμού. Την περνά γύρω από το λαιμό της
και δένει ένα λουράκι. Κάθεται και ο σύντροφός της δίπλα της και της δίνει το μωρό.
Εκείνη το φέρνει στο στήθος της χαμογελώντας πρώτα στο σύντροφό της και μετά στο παιδί της.
Το μικρό αρχίζει να θηλάζει. Το βλέπω από το άνοιγμα της ποδιάς στο επάνω μέρος.
Φαίνεται και το στήθος της κοπέλας λίγο, όμως εκείνη, δεν νοιάζεται. Αυτό που συμβαίνει εκείνη
τη στιγμή είναι το πιο ιερό, το πιο τρυφερό, το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο!
Αφήνεται άνετη και χαλαρή στο έργο της Φύσης. Θηλάζει το παιδί της σαν να μην υπάρχει κανένας
δίπλα της, ή μάλλον όχι, ας υπάρχουν όλοι εκείνοι γύρω της. Τίποτα δεν την νοιάζει.
Ο σκοπός της, εκείνη την ώρα, είναι να θρέψει το παιδί της.
Σφίγγομαι παρατηρώντας τους. Το στομάχι μου γίνεται κόμπος. Κόβονται τα πόδια μου.
Αρχίζω να ερευνώ τους γύρω μου αν κοιτάζουν τη μητέρα. Κανένας δεν την κοιτάζει.
Παίρνω κι εγώ τα μάτια μου από επάνω της. Ντροπή με κατακλύζει γιατί την κοίταζα πριν από λίγο.
Στρέφω το βλέμμα στο παιδί μου. Χορεύει ανέμελο με τα υπόλοιπα παιδιά στον κήπο. Σκύβω το κεφάλι.
Σκέψεις περιτριγυρίζουν το νου μου.
«Πώς το κάνει αυτό το πράγμα αυτή η κοπέλα δημόσια; Πως είναι τόσο άνετη;
Δεν ντρέπεται μπροστά σε τόσο κόσμο; Σε τόσα παιδιά;»
Και αμέσως μετά. « Αφού το έχεις δουλέψει μέσα σου αυτό το θέμα! Η εκπαίδευση και η μόρφωσή σου
σου έμαθαν πως ο δημόσιος θηλασμός είναι ότι πιο όμορφο, ότι πιο επαναστατικό έχουν κατακτήσει
οι γυναίκες σήμερα! Γιατί αυτό το πισωγύρισμα του μυαλού τώρα;»
Η σκέψη μου χειροτερεύει. Μπροστά απ’ τα μάτια μου περνά ο γυναικολόγος μου, η στιγμή λίγο μετά
αφότου γέννησα! Τα λόγια του:
«Καλή μου, το είχαμε συζητήσει και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης σου. Όμως τώρα χρειάζεται
να μου απαντήσεις. Τι θα κάνεις τελικά; θα θηλάσεις;»
«Γιατρέ μου» του απάντησα «για το παιδί μου θα κάνω τα πάντα. Θυσία θα γίνω!
Όμως αυτό δεν μπορώ να το κάνω. Όχι! Δεν θα θηλάσω!» Θυμάμαι που με κοίταξε σκεφτικός αλλά
με κατανόηση για να στραφεί έπειτα προς τη μαία και να της πει:
«Τώρα που θα πάτε τη μητέρα στο δωμάτιο δώσε της δυο χάπια να της κοπεί το γάλα».
Παγώνω για άλλη μια φορά με εκείνα τα λόγια. Τύψεις με ζώνουν.
Ενοχές. «Δεν θήλασα το παιδί μου. Μήπως δεν είμαι σωστή μάνα;»
Κοιτάζω κατευθείαν την κόρη μου! Μου σκάει ένα χαμόγελο και σκύβει και μου δίνει ένα φιλί
στο μάγουλο. Λες και ένιωσε πως δεν ήμουν καλά. Λες και ήθελε να με παρηγορήσει από τις
ενοχικές σκέψεις. Ξαναφεύγει για την παρέα της. Ξεκινούν να χορεύουν και το επόμενο τραγούδι
γελώντας. «Το παιδί μου ευτυχώς είναι πολύ χαρούμενο! Και αυτό συμβαίνει γιατί μαζί με τον
μπαμπά της, την έχουμε μεγαλώσει με τόση αγάπη!» σκέφτομαι. Μαλακώνουν για λίγο οι τύψεις.
Όμως το αγκάθι του θηλασμού με τρυπά ακόμα μέσα στο στήθος.
Κοιτάζω άλλη μια φορά την κοπέλα δίπλα μου. Εξακολουθεί να θηλάζει. Μαμά και βρέφος συνεχίζουν
να βρίσκονται σε νιρβάνα. Σκύβω ξανά το κεφάλι. Το τραύμα είναι ξανά μπροστά μου.
Παιδί της δεκαετίας του 80 ήμουν εγώ. Γεννήθηκα από μια νέα κοπέλα, 17 ετών. Η πρώτη παιδική
μου ανάμνηση… Η μητέρα να μπαίνει στο πιο σκοτεινό δωμάτιο του αγροτόσπιτου που μεγάλωσα.
Την ακολούθησα. Ότι είχε ανατείλει ο ήλιος. Έμπαινε λίγο φως απ’ τις τρύπες στο ξύλινο παράθυρο.
Είχε διακόψει το άρμεγμα των τετρακοσίων προβάτων μας και είχε έρθει κατευθείαν από το στάβλο
για να θηλάσει το μικρότερο αδερφό μου που έκλαιγε. Εγώ της είχα φωνάξει πως το μωρό πεινούσε.
Αγχωμένη μπήκε μέσα στο σπίτι. Έπρεπε να γυρίσει στο άρμεγμα των ζώων, να βοηθήσει τον πατέρα..
«Μη με κοιτάζεις!» μου είπε άγρια και ντροπιασμένη. Τρόμαξα. Πήρα τα μάτια μου. Ένιωσα πως έκανα
κάτι πολύ κακό. Το μωρό δεν έπιανε το στήθος της. Το πίεζε για να του βάλει τη ρόγα στο στόμα.
Εκείνο αρνιόταν. Κάποια στιγμή το έπιασε και άρχισε να θηλάζει.
«Βγες έξω να παραφυλάς μην έρθει ο πατέρας μου ή κανένας αδερφός μου και μπουν εδώ στο δωμάτιο
και με δουν να θηλάζω και ντροπιαστώ!» μου είπε πάλι άγρια μετά από λίγο. Υπάκουσα. Βγήκα έξω
με το φόβο μην εμφανιστεί κανένας άντρας και τη δει. Ένιωσα τέτοια ντροπή τότε.
Τη θυμόμουν πάντα εκείνη τη στιγμή. Και ντρεπόμουν. Και για το στήθος μου ντρεπόμουν αργότερα.
Και για το στήθος κάθε γυναίκας ντρεπόμουν. Και δεν ήθελα το θηλασμό.
Και τώρα, εκεί στον κήπο του Μεγάρου, μια νέα κοπέλα προσγειώνει ξανά, σιγά σιγά το μυαλό μου,
το ισορροπεί και το πλημμυρίζει πάλι με όμορφες σκέψεις. Μετά τους ενοχικούς συλλογισμούς έρχεται
ο θαυμασμός για αυτό που κάνει αυτή η μάνα. Για αυτό που κάνουν πολλές γυναίκες σήμερα και βοηθούν
όσες γυναίκες θήλασαν στο έρεβος ή δεν θήλασαν καθόλου, να αποκατασταθεί η αδικία που υπέστησαν,
να ξεπλύνουν την ντροπή και να διδαχθούν από την απελευθέρωσή τους ότι ο θηλασμός είναι τελετουργία,
θαύμα της ζωής, δώρο του Θεού στη μάνα και στο παιδί, το έργο της Φύσης.
«Πας παντού, πας παντού με τη σκέψη με το νου!» τραγουδάει η μπάντα. Και ναι πήγα παντού.
Στη δεκαετία του 80! Τότε που οι γυναίκες της οικογένειας μας -και φαντάζομαι και πολλές γυναίκες της
επαρχίας κυρίως- περίμεναν να φύγουν οι άντρες από τα σπίτια και πήγαιναν στο πιο απόμερο δωμάτιο
για να θηλάσουν τα μωράς τους κλείνοντας και την πόρτα. Μέσα στο σκοτάδι.
Με φόβο! Με ντροπή! Με ενοχές!
Πήγα όμως και στις γυναίκες του 2026, που χωρίς ταμπού και χωρίς κόμπλεξ βγάζουν το στήθος τους στο φως
και θηλάζουν δημόσια. Με χαμόγελο! Χωρίς ντροπή! Χωρίς καμία ενοχή! Και θέλω να πω ένα μεγάλο μπράβο
σε αυτές τις γυναίκες! Μπράβο στις νέες κοπέλες που το κάνουν. Μπράβο και στους άντρες τους,
που τις στηρίζουν σε όλο αυτό και είναι δίπλα τους. Μπράβο επιτέλους για αυτή την απελευθέρωση.
Στο τελευταίο ρεφρέν η κόρη μου με σηκώνει από κάτω και με στροβιλίζει τραγουδώντας μου
«πας παντού πας παντού με τη σκέψη και το νου».
«Σε αγαπώ μαμά μου!» μου λέει.
«Σε αγαπώ και εγώ παιδί μου!» της λέω φέρνοντάς την με μια ζεστή αγκαλιά στο στήθος μου
και ας σιγομουρμουρίζει ξέπνοα τώρα το μυαλό «και ας μη σε θήλασα!»
Στο βιβλίο μου «ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΚΑΘΑΡΗ ΑΠ’ ΤΑ ΒΑΣΑΝΑ» που
κυκλοφορεί από τις ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΕΡΕ στο κεφάλαιο «ΤΟ ΓΑΛΑ»
περιγράφω αναλυτικά την τραυματική μου εμπειρία με το θηλασμό!
©️2026 ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΥ
Αρθρογράφος * Φιλόλογος * Συγγραφέας
ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΝΩΜΗ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΓΛΑΥΚΑ
Μια μικρή διηγηματική ιστορία που ξεχωρίζει γιατί δεν επιχειρεί να διδάξει τον αναγνώστη, μα να
τον οδηγήσει να βιώσει μαζί με την αφηγήτρια μια εσωτερική διαδρομή από τη ντροπή στην κατανόηση
και τελικά στη συμφιλίωση. Η μεγαλύτερη του δύναμη βρίσκεται στην ειλικρίνειά του.
Η συγγραφέας δε φοβάται να εκθέσει τις πιο δύσκολες και αντιφατικές σκέψεις της, ακόμη κι εκείνες
που έρχονται σε σύγκρουση με τις πεποιθήσεις της.
Αυτή είναι μια γενναιότητα που προσδίδει αυθεντικότητα στην αφήγηση και κάνει τον αναγνώστη
να εμπιστεύεται τη φωνή της.
Η δομή είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική, καθώς ένα απλό περιστατικό –μια μητέρα που θηλάζει δημόσια–
γίνεται η αφορμή για ένα βαθύ ταξίδι στη μνήμη, στην προσωπική ιστορία και στις κοινωνικές
αντιλήψεις που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά.
Η μετάβαση από το παρόν στο παρελθόν γίνεται φυσικά, χωρίς να χάνεται ποτέ ο συναισθηματικός
άξονας του κειμένου. Πολύ εύστοχη είναι και η αντίστιξη ανάμεσα στις γυναίκες της δεκαετίας
του ’80, που θήλαζαν στο σκοτάδι με φόβο και ντροπή και στις νέες γυναίκες που θηλάζουν σήμερα
με ελευθερία και αξιοπρέπεια. Η αντίθεση αυτή δεν λειτουργεί ως καταγγελία αλλά ως μια βαθιά
ανθρώπινη διαπίστωση ότι η κοινωνία μπορεί να εξελίσσεται και μαζί της να επουλώνονται
και προσωπικά τραύματα.
Η πένα της συγγραφέα είναι ζεστή, βιωματική και έντονα κινηματογραφική. Οι εικόνες είναι καθαρές,
οι σκηνές ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια του αναγνώστη και οι μικρές λεπτομέρειες –το γρασίδι,
η μουσική, το βλέμμα της κόρης, το σκοτεινό δωμάτιο του αγροτόσπιτου– δημιουργούν μια ατμόσφαιρα
που συγκινεί, χωρίς να γίνεται μελοδραματική.
Συνολικά πρόκειται για ένα κείμενο που συνδυάζει λογοτεχνική ευαισθησία με προσωπική εξομολόγηση.
Δε μιλά τελικά μόνο για τον δημόσιο θηλασμό, αλλά για τον τρόπο που οι παιδικές εμπειρίες
χαράζουν την ψυχή μας, για τις ενοχές που κληρονομούμε και για την αγάπη που μπορεί να τις απαλύνει.
Είναι μια ιστορία που είναι βέβαιο πως θα διαβαστεί με συγκίνηση, από τη στιγμή που οι εικόνες που μας
δίνει η δημιουργός είναι βουτηγμένες στην αλήθεια και αναγκαστικά μας οδηγήσουν στο συμπέρασμα πως
έχουμε να κάνουμε με μια ώριμη, τρυφερή και κυρίως ειλικρινής πένα.
Q & A
1. Ένας συγγραφέας μέσα από τα κείμενα του
μπορεί να αφυπνίσει τους αναγνώστες του για ένα σοβαρό κοινωνικό θέμα;
Θα πρέπει να μην ξεχνάμε πως η λογοτεχνία δεν περιορίζεται μόνο στην ψυχαγωγία, αλλά αποτελεί και
μέσο προβληματισμού και ευαισθητοποίησης. Μέσα από τους ήρωες, τις ιστορίες και τα συναισθήματα
που μεταφέρει η πένα του κάθε συγγραφέα, ο αναγνώστης έρχεται σε επαφή με καταστάσεις
που ίσως δεν έχει βιώσει ο ίδιος και καλείται να τις κατανοήσει σε βάθος.
Ένα λογοτεχνικό έργο μπορεί και πρέπει ν΄ αναδεικνύει κοινωνικές αδικίες, τη φτώχεια, τη βία, τον ρατσισμό,
την ανισότητα ή τον κοινωνικό αποκλεισμό, προκαλώντας τον αναγνώστη να αναθεωρήσει τις αντιλήψεις του
και να αναπτύξει εν συναίσθηση.
Πολλές φορές, ένα δυνατό κείμενο έχει μεγαλύτερη δύναμη από μια απλή ενημέρωση, ακριβώς επειδή αγγίζει
το συναίσθημα και μένει χαραγμένο στη μνήμη.
2. Πόσο δύσκολο είναι για τον συγγραφέα
να μένει σταθερός και αντικειμενικός στις απόψεις του ως φορέας κοινωνικής αφύπνισης;
Όταν ο συγγραφέας επιδιώκει να λειτουργήσει ως φορέας κοινωνικής αφύπνισης, χρειάζεται να προσεγγίζει
τα ζητήματα με ειλικρίνεια, υπευθυνότητα και κριτική σκέψη. Οφείλει να παρουσιάζει διαφορετικές οπτικές,
να αποφεύγει τις υπερβολές και τις προκαταλήψεις και να αφήνει τον αναγνώστη να διαμορφώσει
τη δική του άποψη, χωρίς να τον χειραγωγεί.
Η σταθερότητα στις βασικές ανθρωπιστικές αξίες, όπως η δικαιοσύνη, η ελευθερία, η ισότητα και ο σεβασμός
προς τον άνθρωπο, μπορεί να συνυπάρχει με την εξέλιξη των προσωπικών του απόψεων.
Άλλωστε, ας μην ξεχνάμε πως όταν ένας δημιουργός αμφισβητεί, επανεξετάζει και εμπλουτίζει τις ιδέες του
αυτόματα δείχνει μια πνευματική ωριμότητα και παραμένει ουσιαστικά αξιόπιστος στα μάτια των αναγνωστών του.
3. Πότε θεωρούμε πως ένας δημιουργός έχει καταφέρει να εκφραστεί ‘λογοτεχνικά’;
Θεωρούμε ότι ένας δημιουργός έχει καταφέρει να εκφραστεί λογοτεχνικά όταν το έργο του δεν περιορίζεται
στην απλή παράθεση γεγονότων ή ιδεών, αλλά αξιοποιεί τη δύναμη της γλώσσας, της φαντασίας και της αισθητικής
για να μεταδώσει βαθύτερα νοήματα και συναισθήματα. Η λογοτεχνική έκφραση χαρακτηρίζεται από πρωτοτυπία,
ζωντανές εικόνες, συμβολισμούς και μια αφήγηση που συγκινεί και προβληματίζει τον αναγνώστη.
Ένας δημιουργός έχει καταφέρει να εκφραστεί λογοτεχνικά όταν οι χαρακτήρες και οι ιστορίες του μοιάζουν
αληθινοί, γεννούν το αίσθημα της ταύτισης και οδηγούν τον αναγνώστη σε σκέψεις που ξεπερνούν το ίδιο το κείμενο.
Η λογοτεχνία δε μεταφέρει μόνο πληροφορίες, ερμηνεύει την ανθρώπινη εμπειρία, αναδεικνύει διαχρονικές αξίες και
φωτίζει διαφορετικές όψεις της ζωής.
Συμπερασματικά, ένας δημιουργός θεωρούμαι ότι έχει πετύχει τον λογοτεχνικό του στόχο, όταν το έργο του
συνδυάζει καλλιτεχνική ποιότητα, εκφραστική δύναμη και ουσιαστικό περιεχόμενο, αφήνοντας στον αναγνώστη
πλημμυρισμένο συναισθήματα, προβληματισμούς και την αίσθηση πως η ανάγνωση του έργου του ήταν μια εμπειρία
ξεχωριστή και ουσιαστική, που θα διατηρηθεί στη μνήμη του για καιρό, μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης.
Ευχαριστούμε πολύ !!!
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα