Ποίημα
Έβαλα κάτω απ’ το χαλάκι
το κλειδί
και την εξώπορτα έχω αφήσει ανοιχτή .
Φύλαξα πάλι στο συρτάρι τα ‘γιατί’
και δεν με νοιάζει πια ο κόσμος τι θα πει.
Στην πληγωμένη μου καρδιά
δίνω συγχώρεση,
που θέλει
μα δεν μπόρεσε
και στο κορμί σου αναζητώ όσα δεν ξέχασα
και πόνεσα που έχασα.
Θα καταπιώ μες στο ουίσκι
το σταυρό,
την ξεχασμένη μου
ταυτότητα να βρω.
Πλάι σου νιώθω ότι μπορώ
να συνηθίσω να προβλέπω τον καιρό,
μα σ’ αγαπώ όσο κανείς
κι ας νιώθω άπληστος
που αγόρασα την πάρτη σου…
ι ας λιώνω νύχτες σαν κερί
χωρίς να βιάζομαι,
σαν βάσανα ταιριάζουμε…
Πήρα απ΄τον ήχο αυτό το ύφος το βαρύ.
γιατί η κουβέντα είναι μάλλον σοβαρή .
Έδωσα τόπο στη οργή
κι είπα καλά.
Μήπως περάσουμε
απ΄ τα λίγα στα πολλά.
Μα ό,τι κι αν πεις
ό,τι κι αν πω,
μετράει τι κάνουμε.
Κρεμάμε ότι δεν φτάνουμε
κι ακροβατούμε δυστυχώς σ’ ένα σχοινί
χωρίς στηρίγματα
με κόστος τα αισθήματα.
Εγώ υποφέρω όταν σε βλέπω να υποκρίνεσαι
πως σ΄ άλλο στόμα δίνεσαι.
Ενώ είσαι εκεί και ΄γω εδώ
και γύρω η θάλασσα,
γι΄αυτό τη μοίρα μάλωσα…
©️2025 Vagelis Fragiadakis
Αρθρογράφος * Ποιητής
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα