Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Γραμμένο
το τραγούδι της παρηγοριάς
απ΄ονειροπόλους
που δολοφονήθηκαν
για γόνιμα χωράφια,
ευλογία καρπών και χυμών.
Μια μελωδία
αφιερωμένη στον χορό
των φονιάδων,
βιαστών και καταπατητών,
απόψε νανουρίζει τα φιλιά,
που αρπάξανε απ΄ τους αγρούς
ως ερωτικούς μετανάστες.
Άμαθη
στην θορυβώδη σιωπή
του εκμοντερνισμού,
ντύνει τις αναμνήσεις μιας παιδούλας
που κάποτε έτρεχε ξένοιαστη,
ξυπόλητη,
με λυμένα μαλλιά,
προκαλώντας τον Άδη
να ορίσει συμπόσιο ερωτικό.
Η φυσαρμόνικα της θλίψης
χαραγμένη από τους έρωτες
που πνίγηκαν σε ξερή γη,
αφιερωμένη στην αθωότητα
που δεν πρόλαβε ν΄ αμαρτήσει,
κλαίει μαζί μου.
Θρηνεί για την αγάπη
που απαγόρευσαν να χαριστεί,
για τη λατρεία
που έμεινε ορφανή
στ΄ ακροδάχτυλά που με πονάνε.
Απαρηγόρητη δίχως αγάπη
κρύφτηκα σε μια γωνιά,
ν΄ ακούσω τη φυσαρμόνικα της θλίψης…
©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
