Μοντέρνα Ποίηση – Όλη μου η Περιουσία . . . –

Μοντέρνα Ποίηση * Ποίημα

Στέκομαι στ΄ ανοιχτό παράθυρο
μυρίζοντας το φθαρμένο πουλόβερ
που συνήθιζες να φοράς
τις μέρες που η αύρα του ήλιου
θόλωνε από το κρύο.
Έχει τόσα να μου ψιθυρίσει
μα πεισματικά
η μνήμη παραμένει βουβή,
σαν ασπίδα ενάντια στην τρέλα,
απαγορεύει
κάθε τι δικό σου να μου μιλήσει.

Επιμένω
ζητάω να μου διηγηθεί
για τις μέρες που το πότιζες
με τον ιδρώτα της δημιουργίας.
Τότε τα μάτια σου γελούσαν
κι εγώ γευόμουν την ευτυχία.

Θέλω να θυμηθώ τα ιερά πρωινά
που τα χέρια σου μεταμόρφωναν το ξύλο,
του χάριζαν ανάσες ζωής
κι εγώ καμάρωνα.
Στιγμές πολύτιμες,
ευλογημένες
που θεωρούσαμε τραγικά δεδομένες.

Σφίγγω τα χέρια γύρω του
μήπως η φθορά στην επιφάνειά του
καταφέρει να μου δώσει κουράγιο
να μην παραδοθώ στη σκουριά της ζωής,
με θράσος να σταθώ χαμογελαστή
θαυμάζοντας τον βουβό ορίζοντα.
Σαν να καρτερώ τη φιγούρα σου
να ξεπηδήσει επιβλητική
μέσα από τον ορίζοντα της ομίχλης,
που πλέον απειλεί να με πνίξει.

Αυτή η γη ερήμωσε δίχως τη σκιά σου
και εγώ απόμεινα
-μ΄ ένα φθαρμένο πουλόβερ-
ν΄ αγκαλιάζω τα φαντάσματα
μιας ευτυχισμένης ζωής,
που σφράγισε τα μάτια
παραδομένη
στην αιώνια Χειμερινή νάρκη.

Παρηγοριά ή τρέλα
να θέλω να φορώ κατάσαρκα
-απαλλαγμένη από κάθε επιθυμία-
το Σάβανο της ψυχής μου,
κανείς θαρραλέος να το εξηγήσει.

Ένα φθαρμένο πουλόβερ
-παρηγοριά
στη γύμνια της καρδιάς μου-
όλη μου η περιουσία…

©️2025 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα