Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Μια σταγόνα αίμα στο φρύδι της αυγής
-και το μεσημέρι που ορθώνεται σαν κρύσταλλο-
να σου θυμίζει πως
ο κόσμος είναι μια αστραπή
και συ η παλάμη που την κράτησε.
Έφυγες
Μα η απουσία σου μυρίζει ακόμα
πεύκο και θειάφι και λιβάνι
σαν το καμίλι που άφησε πίσω του ο άνεμος
πάνω στα βράχια της Αμοργού.
Μα η απουσία σου
είναι ένας τόπος που δεν τον διαλέξαμε
και πρέπει τώρα να τον κατοικήσουμε για πάντα/
Μα η απουσία σου
είναι ένα τοπίο σκληρό
με ελιές στεγνές
και φαρμακερές πικροδάφνες,
όπου το ” αντίο” έγινε πέτρα
και η πέτρα ματωμένος βωμός.
Τι να την κάνω την τόση αιθρία
αν δεν μπορώ να σε βρω
μες στα μάτια σου
που έσταζαν μέλι σαν τα σταφύλια
στο αμπέλι μας.
Ο πόνος εδώ δεν είναι μαύρος
Είναι ένας ήλιος
που αρνείται να δύσει
ένας ήλιος-δήμιος
που φωτίζει την κάθε γωνιά της κάμαρας
εκεί που κάποτε ακουγόταν το γέλιο σου
σαν βότσαλο στη στέρνα.
Κοιτάζω τα χέρια μου
και τα βρίσκω άδεια
σαν τα πηγάδια το καλοκαίρι
στις Κυκλάδες.
Ψάχνω μια λέξη
να στερεώσω τη μνήμη.
Μα οι λέξεις είναι
σαν τα σπασμένα αγάλματα
Έχουν το σχήμα του ανθρώπου
μα τους λείπει η ανάσα
και το βλέμμα.
Λέω
Θα ανέβω τη σκάλα του ουρανού
με τα γυμνά μου χέρια
να κλέψω λίγο λουλάκι
να βάψω το κενό.
Να γίνει η απώλεια ένα μικρό εκκλησάκι στον γκρεμό
εκεί που οι ναύτες αφήνουν τάματα
—μια σκουριασμένη βίδα, μια πλεξούδα μαλλιά, ένα δάκρυ—
για να μην τους καταπιεί το άπειρο
“Μη με ζητάτε μες στο χώμα
Είμαι εκεί που η θάλασσα συναντά το αδύνατο
εκεί που το «ποτέ» γίνεται ένα λευκό περιστέρι
και η αγάπη
μια ανίκητη ρομφαία
που πολεμάει το σκοτάδι
με μια χούφτα φως…”
©️2026 Φιλαρέτη Βυζαντίου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα