Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Είναι ανόητο
να κοιτάζω τον άδειο ορίζοντα
περιμένοντας απλώς να σκοτεινιάσει…
Και μετά ξανά χαραυγή
Και μετά ξανά η ζωή
να χτυπά επίμονα το τζάμι
για να συνέλθω,
από λήθαργο αποχαύνωσης
που ασυνείδητα αγκάλιασα
μ΄ όση δύναμη απέμεινε στην ψυχή.
Αρνούμαι
να επιστρέψω στην καθημερινότητα
που απλώς… απουσιάζεις.
Μόνιμος απεργός στις συνήθειες
που για χρόνια
έντυναν τα λεπτά, τα δευτερόλεπτα
της κάθε μέρας χωριστά.
Τώρα
η ανάσα χαραμίζεται
σ΄ ένα μόνιμο κενό,
καρτερώ στον ορίζοντα
και αιμορραγώ.
Στο πλάι μου
μια μισοκατεστραμμένη φωτογραφία.
Δυο μαύρα μάτια
που σχεδόν μ΄ αγκαλιάζουν.
Αυτό το ‘σχεδόν’ – θάνατος αργός
Ανίκανη ν΄ αντισταθώ
Ακίνητη σαν άγαλμα ψυχρό
Η φωτογραφία
πεταμένη μαζί με το φιλί
και εγώ…
και εγώ πιθανότατα η τρελή
που την περιγελά η σιωπή…
Διαβάζω στους τοίχους
τις προειδοποιήσεις
που σφυρηλατεί
επαναλαμβανόμενα η λογική
‘Δε θα ξαναρθεί’.
Διαβάζω και στην ψυχή
το αναπάντητο ‘Γιατί;’
Ένας θεός – λυτρωτής ας με λυπηθεί…
©️2026 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα