Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Χάθηκε…
η αυτολύπηση, η ενοχή
η γυναίκα που σήμερα θα γεννηθεί
θα ΄ναι απειλή
όχι αδιάφορη αδελφή,
ο όχλος συμφωνεί.
Ανέγγιχτη
απ΄ τα παιχνίδια εντυπωσιασμού.
Φθαρμένη φορεσιά
με πορφύρα θα βαφτεί,
να ξεγελάσει πλήθη και κριτική επιτροπή,
που πείθονται εύκολα πολύ.
Μετά… το σπαθί
Λαβή ο μεθυσμένος έρωτας
παίγνια και μεσοφόρια,
πληρωμή η ηδονή.
Λεπίδα κοφτερή
βωμολοχίες, ταπεινώσεις,
μια ματωμένη σιωπή.
Δυο άγουρες γροθιές
που σκάλιζαν τη γη
απόψε θα βαστάξουν όρκο βαρύ.
Γυναίκας ψυχή
πολύτιμη πολύ.
Σπάνια
σαν νερό σε στείρα γη.
Κακοποιημένη
δίχως λύπηση
χωρίς ντροπή.
Κι όμως…
απόψε ζητά να νανουριστεί
μ΄ ένα χάδι, έστω και τραχύ
μ΄ένα ποίημα, κλεμμένο από τρελό εραστή.
Ας είναι…
θα συμβιβαστώ
κλαίγοντας θα ονειρευτώ.
Στο προσκεφάλι ο εφιάλτης ήδη ψιθυρίζει
‘Γυναίκα Εσύ…
Απόψε κανείς δε θ΄ αποκοιμηθεί…’
©2026 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
