Μοντέρνα ποίηση – Η ΑΝΟΥΣΙΑ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΕΝΟΣ ΑΠΟΜΕΣΗΜΕΡΟΥ –

Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα

Το απομεσήμερο είναι μια τρύπα στο παντελόνι του χρόνου
απ’ όπου δραπετεύουν οι ώρες με μορφή εντόμων.
Κάθομαι στο δωμάτιο και κοιτάζω τον τοίχο
που σήμερα αιφνιδίως αποφάσισε να γίνει καθρέφτης ενός ανύπαρκτου κήπου
​Η μοναξιά μου έχει γεύση από ζεστό ατσάλι
και την υφή ξεχασμένης στον ήλιο εφημερίδας
Κι αυτός ο ήλιος !
Ανελέητος δικαστής με κίτρινη τήβεννο
που καταδικάζει τους στίχους μου σε ισόβια ακινησία
​Το ρολόι στον τοίχο μασάει τα λόγια του
​Η σκιά μου έχει βγει στο μπαλκόνι και κάνει πως καπνίζει
​Οι λέξεις μέσα στο κεφάλι μου κάνουν απεργία πείνας
​
«Ποιος είναι;» ρωτάω το κενό
«Εγώ » απαντάει η αντήχηση ενός βήματος που δεν έκανα ποτέ

Είναι η ώρα που τα αντικείμενα χάνουν το όνομά τους
Το τραπέζι γίνεται μια σχεδία σε έναν ωκεανό από αιωρούμενη σκόνη
Και το απομεσήμερο ένας τυφλός πιανίστας
που παίζει μόνο τα λευκά πλήκτρα της σιωπής

Κι εγώ;
Τί είμαι εγώ σ’ αυτό το αλλοπρόσαλλο σύμπαν της ανιαρής μου εφημερότητας;

Ένα ποίημα είμαι
Ένα ποίημα που δεν γράφτηκε ποτέ
που ταξιδεύει σαν χάρτινο πουλί μέσα στο θαμπό δωμάτιο
Ένα ποίημα που παίζει σκάκι με τον τέλειο αντικατοπτρισμό του
και πάντα χάνει από έναν άγνωστο ποιητή- φάντασμα…

©️2026 Φιλαρέτη Βυζαντίου
Αρθρογράφος * Ποιήτρια