Σκέψεις ~Το ξεκίνημα της ζωής~

Σκέψεις

Απαλά ξεκινά η καινούργια μέρα. Οι πρώτες αχτίνες του ήλιου ξεπροβάλουν με χαρούμενη διάθεση.

Πάντα έχουν χαρούμενη διάθεση για κάτι καινούργιο που έρχεται.

Κάτι που θα ξετυλίξει η μέρα σιγά-σιγά και θα το παρουσιάσει σαν τον παρουσιαστή ενός προγράμματος που περιμένει την ώρα του.

Σήμερα σκεφτόμουν τι θα ήθελαν να διαβάσουν κάποιοι που δεν είναι ιδιαίτερα χαρούμενοι, ή τουλάχιστον νομίζουν πως δεν είναι.

Έτσι αποφάσισα να γράψω για “εκείνους τους πικραμένους” ανθρώπους. Τους ανθρώπους που αισθάνονται αδικημένοι, ακόμα και για κάποιους που κλαίνε σιωπηλά, που δαγκώνουν τα χείλη τους για να μην τους βλέπουν και παλεύουν καθημερινά για να γεμίσουν δύναμη και κουράγιο να συνεχίσουν.

Για εκείνους που χαμογελούν χωρίς να λένε ότι φοβούνται ένα σωρό καταστάσεις που συσσωρεύονται στην καθημερινότητά τους.

Μέσα τους βαθιά είναι πληγωμένοι και ο ψυχικός τους κόσμος κλυδωνίζεται

Σε αυτούς που άφησαν τα πάντα για να κυνηγήσουν έναν μεγάλο έρωτα, που στο τέλος τελείωσε για ένα τίποτα.

Σε εκείνους που εγκατέλειψαν τα όνειρα τους γιατί κανείς δεν τους στήριξε και έπρεπε να προχωρήσουν όπως επέτρεπε η ζωή.

Γράφω για αυτές τις ψυχές που κανείς δεν τις βλέπει να κλαίνε, αλλά που κρύβουν ποτάμι από δάκρυα μέσα τους.

Για όσους θέλουν και αυτή τη στιγμή να σταματήσουν να κλαίνε αλλά δεν μπορούν. Τα δάκρυα ποτίζουν το κείμενό μου, τα δικά τους δάκρυα που ενώνονται μαζί με την πένα μου σε ένα χτύπο της καρδιάς.

Οι πρωινές αχτίνες του ήλιου ξεθαρρεύουν τώρα.

Με ατίθασο και αποφασιστικό τρόπο ξεχύνονται στο χώρο της συγγραφής μου. Ψιθυρίζουν απαλά να τους δώσω κουράγιο, πως κάτι καινούργιο θα φανερωθεί, δεν τους ξεχνά η ζωή, δεν τους ξεχνά η χαρά, το χαμόγελο.

Πρέπει να εμπιστευτούν τη ζωή, να αφήσουν τον εαυτό τους ελεύθερο παρατηρώντας τη φύση, πόσο όμορφα ετοιμάζει την καινούργια μέρα. Τα καινούργια στιγμιότυπα που θα έρθουν και θα τα ζήσουμε ας τα ντύσουμε με φως. Να είναι φωτεινά και ευλογημένα, να πάρουν λίγη Ανάσταση από τις μέρες αυτές που απλώνουν τις ενέργειες της Θεϊκής ουσίας παντού.

Να ριζώσουν με βαθιές ρίζες της χαράς και της επαφής με το γνήσιο, το ιερό στοιχείο της Δημιουργίας που ασταμάτητα εργάζεται σε μια αδιάκοπη εργασία με τον άνθρωπο, μια ίσως κρυφή για τους πολλούς αλλά θαυμαστά φανερή στους λίγους που την εμπιστεύονται και προσεύχονται να απλωθεί και να αγκαλιάσει όλους, χωρίς διάκριση, χωρίς χρόνο, άχρονα και απεριόριστα όπως είμαστε και εμείς εσωτερικά.

Χωρίς το κάλυμμα της ανθρώπινης σκέψης, του περιορισμένου χρόνου που μας όρισε η ψευδαίσθηση της καθημερινής ζωής…

©2026  Μαριάνθη

Αρθρογράφος – Ποιήτρια – Συγγραφέας