Ποίηση – Κάθε απουσία απο τη ζωή μας καθιστά υπόπτους –

Ποίημα

Στέκεσαι κάτω από έναν τοίχο μουσκεμένη.
Μας έκλεψαν την ζωή και σύ θρηνείς
το βρεγμένο σου πουκάμισο.
Που ήσουν όταν μαίνονταν η καταιγίδα;
Κάθε απουσία από την ζωή, μας καθιστά υπόπτους.
Ντύσου της ψυχής το ένδυμα,
Βουλιάζουν τα ψηλοτάκουνα στις λάσπες.
Ψάξε!
Στον τοίχο γραμμένο το όνομα σου.
Θυμήσου!
Τί ήσουν; Πότε ήσουν πέτρα αυτού του τοίχου;
Πίνει η ζωή αχόρταγα το σύννεφο
Γύρω σου προαυλίζονται οι κεραυνοί
κι η νύχτα φόρεσε την φωτιά για πανωφόρι.
Σουφρώνει τα χείλη του ο άνεμος,
σαν το παιδί που μάλωσε για μια σκασμένη μπάλα.
Άκου!
Σου ψιθυρίζει η βροχή …
Φύγε! …φωνάζει …
Αν βραχείς έχεις ελπίδα να στεγνώσεις.
Ξεκόλλα απ’ τον τοίχο !
Πλάκα του τάφου σου θα γίνει …
Βγες στης καταιγίδας το μάτι
Κάθε απουσία από την ζωή,
μας καθιστά υπόπτους …

©2023 Κτενά Ρούλα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια