Μοντέρνα ποίηση * Ποίημα
Το ταξίδι
που κάνεις μόνος,
αυτό θα καταραστώ…
Με το πιο φθαρμένο λουλουδιστό φόρεμα
-να κουβαλά
τη νιότη που έσβησε
την ελπίδα που δάκρυσε
και το φιλί που απόμεινε
στην άκρη των χειλιών πληγωμένο-
θα ξεκινήσω άγνωστη διαδρομή
δίχως τον ίσκιο σου.
Κανείς
δε θ΄ ακολουθήσει
τον επίλογο της ψυχής μου.
Θα διαβώ τη διαδρομή
με αξιοπρέπεια
στεγνά βλέφαρα
χλωμά χείλη κι ένα βλέμμα,
καρφωμένο στη μορφή σου.
Κάποτε
ψιθύρισες λόγια μεθυσμένα
στου έρωτα το μαξιλάρι,
αυτά θα βάλω στην τσέπη
και θα κλείσω με παραμάνα,
μη μου τα κλέψουν.
Άλλη μία τσακισμένη φιγούρα
υποχρεωμένη να επιβιώσει
μέχρι την ώρα
της ιερής συνάντησης…
Δεν ξέρω
πότε θα ΄ρθω κοντά σου
αν θα ΄ναι μέρα ή νύχτα
αν θα κρυώνω ή θα φοβάμαι.
Ξέρω
πως η ζωή άδειασε
η ψυχή πάγωσε
κι η σκέψη απαρνήθηκε τη λογική.
Ένα ταξίδι
-που όσοι μένουν πίσω
καταριούνται-
το τέλος και η αρχή
μιας ιστορίας έρωτα,
που γεύτηκε πίκρα
έκρυψε ηδονή
κι ορκίστηκε… απλώς ν΄ αντέξει.
Μέχρι να ιδωθούμε…
©2026 Μαρία Σταυρίδου
Επιμελήτρια Εκδόσεων
Διαχειρίστρια του blog των Εκδόσεων Γλαύκα
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα