Ποίημα
Ο Χάρων,
ο γιος του Ερέβους και της Νύχτας,
βαρκάρης είναι του θανάτου,
ακάματος του Άδη δουλευτής.
Τον διάλεξε γιατί δεν έχει μάτια,
άδειες κόγχες με σκοτάδι έχει,
δεν βλέπει ποτέ τους ταξιδιώτες
Δεν ξέρει αν είναι μικροί, αν είναι μεγάλοι,
αν του ταξιδιού είναι κατάλληλη η ώρα,
μοναδικός σκοπός η βάρκα να γεμίζει.
Φωτιά και τσεκούρι έχει για κουπιά,
προκαταβολικά εισπράττει του ταξιδιού τα ναύλα,
είναι άλλωστε η δική του πληρωμή.
Υπόσχεται αξέχαστη βαρκάδα στον Αχέροντα
ένα ταξίδι δίχως γυρισμό και
πάντα μα πάντα, γεμάτη είναι η βάρκα…
Κρύβεται το φεγγάρι,
τον τρομερό τον Άδη να μην δουν μη και λυγοψυχίσουν
και πίσω ζητήσουν για να ´ρθούν
Καλό ταξίδι!
φωνάζουν στις όχθες τα κλαδιά και τα πουλιά τους λένε
Καλό ταξίδι, εσείς που βιαστικά εφύγατε
χωρίς ένα αντίο…
©2026 Κτενά Αργυρούλα
Αρθρογράφος * Ποιήτρια
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα