…………………………………………………………………………………………………………………………..
Γι΄ακόμη μια φορά κατέληγε στο ίδιο συμπέρασμα, για όλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζε η οικογένεια της, η αιτία ήταν εκείνη η μικρή μπάσταρδη, που είχε τολμήσει να σηκώσει το βλέμμα της πάνω στον αγαπημένο της Κωνσταντίνο. Αν δεν υπήρχε εκείνη τώρα θα ήταν μαζί, θα δούλευαν μαζί, θα πήγαιναν μακρινούς περίπατους στη θάλασσα μαζί, θα έτρωγαν σε γραφικά ταβερνάκια κάθε Κυριακή μεσημέρι μαζί ….θα ήταν …ναι …θα ήταν μαζί … Ένα γλυκό μούδιασμα μονομιάς κατέκτησε το κορμί της, ασυναίσθητα τύλιξε τα χέρια της σφιχτά γύρω από το κορμί της, είχε ανάγκη να νιώσει εκείνην τη στερημένη θαλπωρή …εκείνη την ασφάλεια που σίγουρα θα ένιωθε όταν θα την αγκάλιαζε εκείνος …
Ήταν κατάρα εκείνη η αγάπη που ένιωθε στα σωθικά της για τον παιδικό της φίλο …μια κατάρα που τώρα πια ήταν αδύνατο να ελέγξει, όλες οι σκέψεις της ήταν δικές του, όλες οι ανάγκες της είχαν χαραγμένο τ΄όνομα του, όλα τα ‘θέλω’ που έκρυβε βαθιά στη ψυχή ήταν ταμένες σ΄εκείνον …σ΄εκείνα τα μάτια που όταν έπεφταν πάνω της τώρα πια σκοτείνιαζαν ξαφνικά …και όμως …καμία δεν ήταν ικανή να τον αγαπήσει όπως η ίδια …καμία δεν ήταν ικανή ακόμη και αμαρτία να κάνει για χάρη του …καμία …και πολύ περισσότερο εκείνο το άβουλο πλάσμα με τα πράσινα μάτια, που με χαρά θα της τα έβγαζε για να τα πετάξει στα αδέσποτα της γειτονιάς …
…………………………………………………………………………………………………………………………..
©2023 Μαρία Σταυρίδου
Συγγραφέας – Αρθρογράφος
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα