Νιώθω ευγνώμων
για ανθρώπους που με άγγιξαν με καλοσύνη,
εμπιστοσύνη, αγάπη, εκτίμηση και ευλογία,
η ψυχή αναγνωρίζει το ευγενικό πέταγμα από την ευωδιά του,
που νικάει την παρουσία
και κερδίζει την απόσταση της δωτικότητας
και της αναγνώρισης φιλίας.
Έδωσα μόνο κάποια ίχνη
με προσανατολισμό ή χωρίς,
αερική παγερή αύρα στα γραφόμενα
των βημάτων της ψυχής μου,
μαζί μ΄ένα κερί αναμμένο ελπίδα,
κρατώ τα πέταλα σφικτά στις παλάμες της αληθινής αποδοχής,
φιλικά δυνατά μηνύματα, εξ’ αποστάσεως,
στιγμές λίγες επαφής και αγκαλιάς σ’ ένα μικρό ταξίδι,
πέπλα ευγνωμοσύνης,
να σμίγουν τις σκέψεις,
αρώματα με την ίδια οσμή
να μας οδηγούν με φτερά
σε ταπεινές εσωτερικές αναζητήσεις!
Δεν είμαι ποιήτρια
δεν μου αρέσουν αυτά
τα λόγια τα μεγάλα
που σηκώνουν κύματα και πνίγουν το ακροατήριο,
τα λόγια που κατακλύζουν
σε κάθε εκδήλωση τον τιμώμενο ποιητή.
Έχει όμως ανθρώπους ταπεινούς
λογοτέχνες με αξιόλογη πορεία,
τους καταλαβαίνεις,
αισθάνεσαι το ήπιο και αληθινό ξεδίπλωμα,
από την δική τους πορεία,
ομιλία την όλη “σιωπηλή” τους προσωπικότητα!
©2023 Κατερίνα Ηρακλέους
Αρθρογράφος – Ποιήτρια
