Στην ερημιά του Ωκεανού εγώ φωνάζω κι η ίδια η φωνή μου με τρομάζει.
Μοιάζει κραυγή απόγνωσης, βασανισμένη, που ηχεί στ΄αυτιά μου σαν παράπονο.
Μοιάζει αδιέξοδο ο ορίζοντας μπροστά, ατέλειωτο ετούτο το ταξίδι.
Τα μάτια μου τρέχουν και ποτίζουν την καρδιά πίκρα μ΄ανάμνηση από εκείνη και εγώ φωνάζω τρελός από αγωνία στη μοναξιά του Ωκεανού θαλασσοπούλι χωρίς φτερά κι αυτή είναι η ειρωνεία εγκλωβισμένος σ΄ένα φέρετρο πλωτό κι εγώ φωνάζω, μα ποιος ν΄ακούσει μέσα στην έρημο του Ποσειδώνα, μόνο εγώ ακούω τη φωνή μου αυτήν την κρύα νύχτα του χειμώνα κι εγώ φωνάζω τρελός από αγωνία βρεγμένος από του φόβου τον ιδρώτα.
Σε όπερα θα΄ρχόταν πρώτη η δική μου τραγωδία, ένα καράβι εγώ που δεν έχει Ρότα.
©2023 Dimitrios Monios
Αρθρογράφος – Ποιητής

Υπέροχος μονόλογος ψυχής…
Απο τ΄αγαπημένα μου