Ν Ο Σ Τ Ο Σ

Η καρδιά χτυπάει σαν τρελή όσο πλησιάζουμε στην γέφυρα.
Επιτέλους!
Φτάνουμε στα πάτρια!
Το νησί, μας υποδέχεται γιομάτο καλοκαίρι …
Η θάλασσα, πίνακας ζωγραφικής,
με τον ήλιο να καθρεφτίζεται μέσα της μειλίχιος.
Περνάμε την πόλη περιφερειακά,
παίρνοντας τον δρόμο που ανηφορίζει προς τα ορεινά χωριά …

Τρέχα αμάξι,
η καρδιά πεταρίζει
πουλάκι έρμο.

Η ψυχή και η ματιά, γεμίζουν με εικόνες,
με μυρωδιές, με λαχτάρα, με ανυπομονησία …
Πεύκα, ελιές, μυρτιές και πικροδάφνες …
Αυλές ανθοστόλιστες, καλωσορίσματα,
χαμόγελα και στο λαιμό μου κόμπος.
Να !
Το χωριό, η βρύση με το τρεχούμενο νερό,
η πλατεία με τα πανέμορφα γέρικα πλατάνια της,
έτοιμα να προσφέρουν δροσερή αγκαλιά
για οποιαδήποτε θελήσει να τη χαρεί …

Ανάσα ψυχής,
καλώς σε βρήκα σπίτι !
Κούρνιασε πόθε.

Όλα ίδια, όλα διαφορετικά,
ο χρόνος που περνά αφήνει παντού τα σημάδια του.
Καθώς βαδίζεις τα σοκάκια του χωριού,
σπίτια κλειστά, χορταριασμένες αυλές, και απουσίες.
Πολλές απουσίες.
Μόνο οι χτύποι της καρδιάς μου μένουν ίδιοι
και μιά σπίθα της σε κουρασμένα αγαπημένα μάτια.

Κλειστά τα σπίτια
Χάσκουν σαν φαντάσματα,
οι σκιές στους τοίχους.

Χορταριασμένος με περίμενε ο κήπος, τα λουλούδια δεν άντεξαν.
Μόνο η τριανταφυλλιά απλώθηκε στον χώρο
αψηφώντας την απουσία μου,
τις καιρικές συνθήκες και τα αγριόχορτα.
Με γέμισε γρατζουνιές για να με τιμωρήσει.
Ξέρει πως η περιποίηση θα είναι προσωρινή
και μου φωνάζει με τον τρόπο της πως δε με χρειάζεται καθόλου.

Ξερός ο κήπος
Αγκάθια αγκαλιάζουν,
κόκκινα ρόδα.

Περνώντας οι μέρες έρχονται κι άλλοι, γνωστοί, άγνωστοι,
ζωντανεύουν οι γειτονιές, οι μυρωδιές,
μικραίνει η απόσταση που μας κρατά όλους μακριά.
Έστω για λίγο θα προσποιηθούμε πως όλα είναι όπως παλιά.
Θα μοιραστούμε παλιές ιστορίες,
θα γελάσουμε, θα κλάψουμε, ώσπου να αποχαιρετιστούμε ξανά,
με την ευχή και την ελπίδα της επόμενης συνάντησης …

©2023 Κτενά Ρούλα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια