Σ Κ Ε Ψ Ε Ι Σ

Απόμεινα με μια μονάχα συντροφιά
την πιο σκοτεινή …σκέψεις …
Τρομάζω με την ικανότητα να γεννιούνται
να πολλαπλασιάζονται κατά χιλιάδες,
να κατακτούν τα πιο βαθιά σκοτάδια της ψυχής μου,
να διαβρώνουν το λιγοστό φως
που απόμεινε στην καρδιά μου.
Έρχονται στιγμές που θα ήθελα
να μπορώ να τις πνίξω
μέσα σε ποτήρι κρύσταλλο
μέσα σε ποτήρι δηλητήριο
να μην ανασάνουν, να μη θηλάσουν
να μην προλάβουν να με καταδικάσουν
σ΄αυτήν τη σκοτεινή κόλαση της μοναξιάς
της ερημιάς …της αμφισβήτησης …
Σκέψεις …ένας ύπουλος βελονισμός της ψυχής
θυμίαμα από πόνο και αγωνία
παλεύω πάνω στο κρεβάτι να τον αποφύγω
δεν τα καταφέρνω …
Τη μέρα που έφυγες υπέγραψες παραπεμπτικό θεραπείας
απ΄ότι φαίνεται είμαι υποχρεωμένη να την υποστώ
Σκέψεις …σταμάτησαν να είναι ευλογία και χαρά
έπαψαν να γεμίζουν φως στο σκοτάδι,
να χαρίζουν χάδι στη λαχτάρα,
να μου δίνουν κάθε βράδυ ένα παθιασμένο φιλί για καληνύχτα.
Τελικά και απόψε θ΄αγκαλιάσω τη μοναξιά
και θα πέσω να βασανιστώ …
Σκέψεις …

©2021 Μαρία Σταυρίδου

Αρθρογράφος – Συγγραφέας

Κείμενο από την πρώτη ποιητική συλλογή της δημιουργού

Φ Ο Ρ Μ Ι Γ Γ Α