Στην πρώτη της ποιητική συλλογή με τον τίτλο Οι δαίμονες κλαίνε, οι άγγελοι γελάνε η ευαίσθητη, ευγενική και νεαρή ποιήτρια Αθηνά Σαρλάνη καταθέτει στιγμές της ζωής της. Τα ποιήματα είναι βιωματικά. Μας μεταφέρει, δηλαδή, σχεδόν αυτούσια τις εικόνες, τις σκέψεις και τα συναισθήματα που έχει μπροστά του και εντός του το ποιητικό υποκείμενο κάθε φορά, το οποίο μάλλον δεν είναι κανένα άλλο εκτός από την ίδια την ποιήτρια. Μας τα μεταφέρει με τρόπο απλό, κατανοητό και αναπαραστατικό. Μας παίρνει μαζί της. Σκοτάδι και φως, μοναξιά και δύναμη, ψέμα και αλήθεια, ανασφάλεια και σιγουριά, απόρριψη και αποδοχή είναι μόνο μερικά από τα δίπολα που ευρίσκονται σε κάθε ποίημα. Σε κάθε δύσκολη κατάσταση η ελπίδα φαίνεται να βρίσκεται εκεί με κάποιον τρόπο, είτε με την κατανόηση του μαθήματος που προσφέρει, είτε με την αποδοχή του γεγονότος (ότι για κάποιον λόγο έγινε) και του ότι δεν μπορεί να αλλάξει και τη θέληση να το αφήσουμε πίσω μας και να προχωρήσουμε μπροστά, είτε με την εύρεση της εσωτερικής δύναμης, ώστε να ξεπεραστεί. Σε κάθε περίπτωση, το ποιητικό υποκείμενο κάνει τους δαίμονές του να κλαίνε –δεν τους αφήνει να νικήσουν– και τους αγγέλους του να γελάνε ευχαριστημένοι με τον εαυτό τους και την ικανότητά τους να βρίσκονται στο φως και να μην τους έχει καταπιεί το σκοτάδι όχι μόνο των δαιμόνων, αλλά κυρίως το δικό τους, το σκοτάδι που παραμονεύει στα βάθη όλων μας και χρειάζεται σωστή διαχείρηση για να παραμένει για πάντα φωτισμένο και να μη μεγαλώσουν οι σκιές του.
Κήπος
Με αργά βήματα
περπατώ ανάμεσα σε δέντρα και λουλούδια.
Το φεγγάρι φωτίζει απόψε τη νύχτα.
Τ’ αστέρια λάμπουν και μου χαμογελούν.
Κάθομαι και παρατηρώ τον ουρανό.
Τα γιασεμιά μυρίζουν!
Το μόνο που ακούγεται
είναι ο ήχος από τα τζιτζίκια,
φτιάχνουν μελωδία.
Τα τριαντάφυλλα έχουν ανθίσει.
Πιάνω ένα, μα τα αγκάθια με τρυπάνε.
Νιώθω πόνο.
Το άσπρο μου φόρεμα,
στον κήπο της ψυχής μου,
σέρνεται στο χώμα,
μα στο βάθος της καρδιάς μου
ο κήπος ανθίζει.
©2023 Γιώργος Τσιβελέκος
Αρθρογράφος – Ποιητής – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα