Στις 15 Σεπτεβρίου 2023 στο Sarsoa Athens έλαβε μέρος η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής Ανασασμοί αγάπης της Άντρης Περικλέους Ονουφρίου και της Σωτηρούλας Χατζηκωνσταντή Τζιαμπουρή, οι οποίες ζουν στην όμορφη Κύπρο. Τον χαιρετισμό απηύθυνε ο κύριος Κώστας Καρούσος, ποιητής-λογοτέχνης και πρόεδρος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών. Ομιλητές ήταν ο Γιώργος Τσιβελέκος (ποιητής, συγγραφέας και επιμελητής βιβλίων), ο Θεοφάνης Παναγιωτόπουλος (συγγραφέας, θεολόγος και ραδιοφωνικός παραγωγός) και ο Λουκάς Αναγνωστόπουλος (οικονομολόγος, συγγραφέας και ποιητής). Ο Σταμάτης Μπουρίκος (ποιητής και ηθοποιός), δε, απήγγειλε ποιήματα, ενώ ο Πάνος Μπούσαλης (τραγουδοποιός) έντυσε μουσικά τη βραδιά. Φυσικά, τον συντονισμό ανέλαβε η Μαντλίν (δημοσιογράφος και ραδιοφωνική παραγωγός).
Ο γράφων του παρόντος άρθρου, ο οποίος έκανε την επιμέλεια/διόρθωση και στοιχειοθέτηση της ποιητικής συλλογής Ανασασμοί αγάπης και ο οποίος ήταν ομιλητής στην παρουσίασή της, όπως αναφέρθηκε και προηγουμένως, ανέφερε τα εξής…
Πρόκειται για δύο ποιήτριες πραγματικά πολύ αξιόλογες, γιατί πρώτα απ’ όλα είναι ποιήτριες ως άνθρωποι. Μπορώ να πω με σιγουριά πως διακατέχονται και οι δύο από ευγένεια, ήθος, αξίες, ευαισθησία, σεμνότητα, αγάπη και πολλά ακόμα θετικά στοιχεία… Στοιχεία που νομίζω πως πρέπει να έχει κάθε ποιητής για να είναι πραγματικός, για να είναι ένας αληθινός ποιητής. Πιστεύω πως πρώτα είμαστε ποιητές όσοι γράφουμε ποίηση και μετά ότι μας χαρίζεται επίσημα ο τίτλος επειδή έχουμε γράψει. Αυτά τα κοινά χαρακτηριστικά που έχουν οι ποιήτριες, λοιπόν, έχουν αποτυπωθεί και μέσα στην ποιητική τους συλλογή Ανασασμοί αγάπης, επισφραγίζοντας τη σύμπνοιά τους με τον καλύτερο τρόπο. Η μία συμπλήρωσε την άλλη και μας χάρισαν μια πολύ πλούσια και χορταστική για το πνεύμα και τον συναισθηματικό μας κόσμο συλλογή.
Μιλάμε για 101 ποιήματα (49 της Άντρης και 52 της Σωτηρούλας) και 126 σελίδες. Στην ουσία είναι δύο συλλογές σε μία. Αυτό που μου αρέσει πολύ στην κοινή τους συλλογή είναι που ξεγυμνώνουν και οι δύο τις ψυχές τους και μπορούμε να τις δούμε και να τις νιώσουμε, να γίνουμε ένα, να ταυτιστούμε. Δεν έχουν κρυμμένα τα νοήματά τους. Μας αφήνουν να πλησιάσουμε. Όσα θέλουν να πουν μας τα γράφουν ευθέως, απλά και κατανοητά. Η ποίησή τους δεν έχει καμία σχέση με αυτό το δυσνόητο που νομίζουν πολλοί ότι έχει η ποίηση και ότι πρέπει να καθίσουν να σκεφτούν και να ψάξουν να βρουν τι θέλει να πει ο ποιητής. Αυτό το περιβόητο ερώτημα… Καμία απολύτως σχέση… Όλα δίνονται απλόχερα και εμείς σαν αναγνώστες μπορούμε πολύ εύκολα να νιώσουμε άλλοτε τον πόνο τους για την απόρριψη και τον χωρισμό, άλλοτε τη μοναξιά τους, άλλοτε την αγάπη και τον έρωτά τους και άλλοτε γενικότερα το παράπονό τους για πράγματα που δεν έγιναν όπως θα ήθελαν ή για πράγματα που κακώς έγιναν όπως έγιναν και να συγκινηθούμε, να γεμίσουμε μέσα μας με εικόνες, σκέψεις και γλυκόπικρα συναισθήματα…
Και το εντυπωσιακό είναι πως, παρόλη αυτήν την ενότητα και συνέχεια, όσον αφορά τη θεματική και το γενικότερο πνεύμα που διακρίνει τη συλλογή τους, η καθεμία έχει το δικό της ύφος και τη δική της ξεχωριστή πένα. Η Άντρη θα έλεγα πως γράφει σε ελευθερωμένο στίχο, διατηρεί δηλαδή πολλές φορές κάποιο μέτρο, είτε είναι η ισοστοιχία είτε η ομοιοκαταληξία, χωρίς ωστόσο να λείπουν και μερικά ακόμα και πεζά ποιήματα σαν επιστολές, ενώ η Σωτηρούλα σε ελεύθερο. Γράφουν παράλληλα και όχι πρώτα ή δεύτερα. Η μία δεν επισκιάζει την άλλη, αλλά την αγκαλιάζει. Κι αυτό δεν είναι όμορφο μόνο ως αποτέλεσμα του βιβλίου, αλλά και ως γεγονός… Είναι αξιοθαύμαστη αυτή η ποιητική συμπόρευσή τους.
Για να πάρετε μια ιδέα κι ένα δείγμα της γραφής τους, επέλεξα να σας διαβάσω ένα ποίημα από την καθεμία…
Όρια (της Άντρης)
Όταν εσύ μου βάζεις όρια,
εγώ ζωγραφίζω ορίζοντες
και χρωματίζω όνειρα.
Δε θα λυγίσω στις πληγές
που άνοιξε η φυγή σου.
Αχ, θα κρατιέμαι στις κορφές
της άσβεστης πνοής σου.
Όταν μου βάζεις όρια,
αγαπάω τον ουρανό.
Ανοίγω περιθώρια
για μας και για τους δυο.
Όταν κινείσαι ξέγνοιαστα,
τραγουδώ μαζί σου.
Κι όταν γεμίζεις αίματα,
κλείνω την πληγή σου.
Θα γίνω η διάμετρος
στον κύκλο της ζωής σου.
Νότα και στίχος έμμετρος,
τετράδιο γραφής σου.
Η Αγάπη της καρδιάς (της Σωτηρούλας)
Από μικρή πάντα κρατούσε έναν ήλιο στα χέρια…
Ζωγράφιζε και χαμογελούσε…
Αγαπούσε και μιλούσε με την αγάπη της καρδιάς.
Δεν ήξερε τη λέξη μίσος, ούτε κακία.
Μεγαλώνοντας άρχισε να γράφει λέξεις…
Λέξεις αγάπης…
Ζωγράφιζε καρδούλες…
Υμνούσε την αγάπη και τον έρωτα.
Είχε ένα κακό συνήθειο…
Της άρεσε η μοναξιά.
Κρυμμένη πάντα στη μοναξιά
να γράφει πίσω απ’ τη σιωπή της.
Είχε καταλάβει ότι τ’ άλλα παιδιά την κορόιδευαν.
Πότε δεν έδινε σημασία.
Αυτή μιλούσε με την αγάπη της λογικής
πίσω από άλικες σιωπές,
εκεί όπου το σκοτάδι κυριαρχούσε με το φως.
Έδωσε στις σιωπές φτερά.
Ήθελε να πετάξει σαν πουλί
ελεύθερη σε μια άνοιξη γεμάτη μουσικές,
χρώματα και αρώματα.
Μεγάλωσε πολύ
για να καταλάβει πόσο πολύ
θα την πλήγωνε αυτή η άνοιξη
που είχε στην καρδιά της.
Όταν θα έβλεπε ότι πίσω από αυτές τις σιωπές
υπήρχαν άνθρωποι που καταδίκαζαν την ψυχή της με λέξεις.
Λέξεις που γρατζουνούσαν το κορμί της
και πονούσαν, αφήνοντας πληγές.
Αυτή εκεί…
Να τις νανουρίζει κάτω απ’ το φωτοστέφανο
της αξιοπρέπειάς της.
Αυτής που δε θα της πάρουν ποτέ.
Αυτής που ποτέ δεν πεθαίνει,
όσες πληγές κι αν μετράει στο κορμί της.
Μιας αξιοπρέπειας που ποτέ δεν υπήρξε ζητιάνα…
Δεν έβγαζε θόρυβο…
Μονάχα μιλούσε με την αγάπη της καρδιάς!
Κλείνοντας, δε γίνεται να μην τους δώσω για άλλη μια φορά συγχαρητήρια και να ευχηθώ οι Ανασασμοί αγάπης να διαβαστούν από όσο πιο πολλούς γίνεται, ώστε να αναπνεύσουν αγάπη.
©2023 Γιώργος Τσιβελέκος
Αρθρογράφος – Ποιητής – Συγγραφέας
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα