Διήγημα – Μια θλιβερή ιστορία από τα παλιά –

Διήγηση . . .

Θα σας πω μια ιστορία , μοιάζει με παραμύθι μα happy end δεν έχει όπως συνήθως τελειώνουν τα παραμύθια που λένε στα μικρά παιδιά.
Ας πούνε λοιπόν πως αυτό είναι ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά.
Ήτανε λοιπόν μια φορά μια κοπελίτσα όμορφη, χαριτωμένη και πολύ χαρούμενη, τίποτε δεν της έλειπε για να λέγεται ευτυχισμένη. Η αγάπη γύρω της ανθούσε στο σχολείο καλή μαθήτρια και υπάκουη, ο λόγος των καθηγητών της ιερός και με τους συμμαθητές της υπέροχες φιλίες.
Εκεί λοιπόν στα σχολικά της χρόνια ο έρωτας ήρθε κεραυνοβόλος, όταν δύο μάτια την κοιτάξανε και βύθισαν το βλέμμα τους βαθιά μες το δικό της και μια αγάπη ρίζωσε απ’ τη πρώτη εκείνη μέρα.
Το αγόρι ήταν ένας άριστος μαθητής, σημαιοφόρος στις εθνικές μας επετείους. Αποφοίτησε ένα χρόνο πριν από το κορίτσι και μπήκε στο στρατό και όπως σε όλα πρώτος έγινε και εκεί αξιωματικός.
Το αίσθημα αυτό καλά κρατούσε. Άρχισαν οι συναντήσεις, πάντα με ευγένεια και σεβασμό κάτι που τον ανέβασε πολύ στα μάτια του κοριτσιού. Το έμαθαν και οι οικογένειες τους και το αποδέχτηκαν και αποφάσισαν να λογοδοτήσουν με τη λήξη της θητείας του αγοριού και πριν ξεκινήσουν οι σπουδές.
Χαρές ευαγγέλια και από τις δύο πλευρές.
Κάποια στιγμή το αγόρι ζήτησε από το κορίτσι μια φωτογραφία.
“Θα την έχω πάντοτε μαζί μου και ποτέ κανείς δεν θα μάθει πως κατέχω τέτοιο θησαυρό ” της είπε. Το κορίτσι έτρεξε να ικανοποίηση την επιθυμία του αγαπημένου της και πήγε σε φωτογράφο για να βγάλει φωτογραφία ειδικά γι αυτόν.
Και έτσι περνούσε ο καιρός με τη προσμονή της ένωσης τους.
….
Κι έτσι περνούσε ο καιρός!
Ώσπου, ένας ήλιος την ώρα που βασίλευε, βασίλεψε μαζί του και η ζωή του άλλοτε χαρούμενου κοριτσιού.
Λίγους μήνες πριν ολοκληρωθεί η θητεία του αγοριού, την ώρα που επέστρεφε στο σπίτι του και λίγα μέτρα πριν φτάσει σ’ αυτό, το στρατιωτικό το όχημα που τ’ οδηγούσε ο στρατιώτης του, εξέκλινε της πορείας του και βρέθηκε σε χαντάκι.
Ο θάνατος του αξιωματικού ακαριαίος.
Η είδηση μεταδόθηκε ραγδαία.
Πέτρωσε η καρδιά του κοριτσιού. Δεν μπόρεσε να κλάψει, ούτε και στη κηδεία του θέλησε να πάει.
Ποτέ της δεν το δέχτηκε.
Από εκείνη τη στιγμή η ύπαρξης με την ανυπαρξία δεν διέφερε. Ήλιο δεν ήθελε να δει τον μίσησε κι αυτόν. Αυτός την τον πήρε θάμπωσε τον οδηγό με τις βαριές του αχτίδες.
Με ζήλεψε έλεγε το κορίτσι, τον πόθησε τον ήθελε δικό του.
Θυμόταν τα λόγια του αγοριού, όταν χαριτολογώντας της έλεγε ” γιατί αγαπάς τ’ αστέρια, εγώ είμαι ο ήλιος. ”
Και ναζιάρικα το κορίτσι του απαντούσε “σε προκαλώ πιο πολύ να με αγαπάς “.
Έμεινε η σκιά του εαυτού της.
Ο πατέρας δεν άντεχε να μπει στο δωμάτιο του κοριτσιού. Έστελνε μόνο μηνύματα με τον αδελφό της κι ήλπιζε ότι θα το ξεπερνούσε, νέο κορίτσι ήταν
Όμως αυτό δεν ερχόταν και η μάνα έκλαιγε και παρακαλούσε τον πατέρα να κάνει κάτι.
Κάποια στιγμή ο πατέρας αποφασιστικά μπήκε στο δωμάτιο του κοριτσιού και λέει “σήκω παιδί μου θέλω κάπου να πάμε”.
Ήξερε κατάλαβε, ήθελε να την πάρει στο τάφο του στο διπλανό χωριό, που μέχρι τότε δεν είχε πάει, αρνείτο.
Όχι ποτέ δεν έλεγε στο πατέρα.
Πειθήνια ακολούθησε.
Όταν βρέθηκαν εκεί ο πατέρας την έσπρωξε προς το μέρος που ήτανε θαμμένος το άτυχο παλικάρι, και ο ίδιος κρατήθηκε λίγο πέρα και περίμενε πότε να δει το ξέσπασμα του κοριτσιού του και να θεραπευτεί. Μα αυτό δεν ερχόταν. Κοιτούσε σαν χαμένη.
Κάποια στιγμή ο πατέρας της, της λέει ” μια φωτογραφία σου στη μέσα τσέπη του στρατιωτικού του πουκάμισο βρέθηκε και είπα να την αφήσουν εκεί που είναι ”
Απότομα το κορίτσι αντέδρασε, γύρισε κοίταξε τον πατέρα κι αμέσως μετά το τάφο. Έσκυψε πήρε χώμα το φίλησε και το έβαλε στο στήθος της, και βόγκηξε έκλαψε γοερά για πρώτη της φορά για όλες τις άλλες μέρες.
Την άκουσαν τα βουνά γύρω ,σηκώθηκε αεράκι. Φθινόπωρο ήτανε.
Κοίτα πατέρα πόσο εκτυφλωτικός είναι ο ήλιος, μου ‘λέγε να αγαπώ τον ήλιο αλλά εγώ του έλεγα ότι αγαπώ τ’ αστέρια. Και κάθε νύχτα έρχεται στο ύπνο μου και μου λέει, ” Αγάπα με τώρα όσο θες Αστέρι έγινα για σε, μισό εσύ μισό για το φεγγάρι.
πήρε στη αγκαλιά του ο πατέρας το κορίτσι του και του είπε
“Πάμε παιδί ”
Ώρα καλή αδικοχαμένε μου, ποτέ μου δεν σε ξέχασα ούτε θα σε ξεχάσω.
Και κάπως έτσι γράφτηκε ακόμα μια θλιβερή ιστορία.

©2023 Eleni Kika

Αρθρογράφος – Λογοτέχνιδα