Ποίηση – Σε Βλέπω να Γελάς –

Ποίημα

Κι αν ήσουν
Νύχτα γεμάτη πρόσωπα
αέρινη σκιά
και των ονείρων μια ψευδαίσθηση.
Άβυσσος διψασμένη
κι αλμύρα στην άκρη των βράχων.
Κι αν ήσουν
Όνειρο στην ανάσα του ταξιδιού
ψίχουλο χρόνου,
που τυχαία βρέθηκε στον κόσμο.
Φιλί πρωινό
κι ένα τριαντάφυλλο ανθισμένο στο δρόμο.
Κι αν ήσουν
Θάλασσα από στιγμές
υφαντό νεφέλωμα
και σύννεφο νερού που άλαλο περνάει.
Λευκό θαύμα
μιας εύθραυστης πραγματικότητας.
Όμως
κλείνω τα μάτια και σε βλέπω
τα μαλλιά σου ανάμεσα στα δικά μου,
έχουν το σχήμα των χεριών μου,
έχουν το χρώμα των ματιών μου.
Τα χείλη σου ανάμεσα στα δικά μου
έχουν το σχήμα των χειλιών μου,
έχουν το χρώμα των ματιών μου.
Σε βλέπω να γελάς ολοζώντανη μπροστά στα μάτια μου.

©2023 Χρυσαυγή Τούμπα

Αρθρογράφος – Ποιήτρια