Ποίημα
Χωράω σε μια αίσθηση ματιού.
Στα χρώματα του δειλινού
και τ’ Απριλιού τον ήλιο.
Μέσα στις λέξεις τριγυρνώ
ανακαλύπτω κόσμους.
Ρούχα φοράω φτωχικά
μα πλούσια έχω φτιάξει όσα
εκείνα π’ αγαπώ, με έχουν σημαδέψει.
Πολλά τα συναισθήματα
αισθήσεις που κυριαρχούν
πλάθει η φαντασία
λέξεις και ομοιότητες εικόνες
που μου μοιάζουν
ζω με του έρωτα το φως.
Γράφω μιλώ στενάζω,
σκέφτομαι μα και αγαπώ
τίποτα δεν αλλάζω σε όλα όσα έφτιαξα
και θέλω ακόμη κι αγαπώ.
Της ποίησης παιδί εγώ
σε ταπεινές γραφές αγάπης
βγάζω τις εσωτερικές “κραυγές”
σε λέξεις που σιωπαίνουν
μες σε ταξίδια χάνομαι
και ορισμούς με χρόνους που,
“ζωντανεύουν” άριστα
πίστη ζωή κι αγάπη.
Κι εσένα που σε έπιασα δειλά από το χέρι,
μαζί σου που περπάτησα
σε δρόμους και σοκάκια
χόρτασα βίος και ζωή,
αντάμωσα αξίες είδα
μιαν άλλη ομορφιά στης στέψης
της ακμάδα, μοιράστηκα
αγάπησα και γιόμισα βιβλία
αφήνοντας το ίχνος μου
σ’ αυτό που λέμε Ευτυχία.
©2026 ΒΑΣΙΛΗΣ ΣΑΜΟ’Ι’ΛΗΣ
Αρθρογράφος * Ποιητής
Δεν παρακρατούμε τα δικαιώματα